Opinie

Passie mag niet meer

Frits Abrahams

Het is vurig te hopen dat die Britse wetenschappers in Oxford nog dit jaar dat covidvaccin panklaar bij elkaar kokkerellen, want in de anderhalvemetersamenleving – ik word alleen al doodmoe van het woord – heb ik een hard hoofd. Hoe moet dat op het kantoor?

De koffieautomaat is een besmettingshaard van jewelste en zal moeten worden afgeschaft. Ook wc-bezoek wordt te ingewikkeld, er zullen buiten het gebouw latrinegreppels moeten worden gegraven; wie toegang wil, gaat een nummertje halen bij het secretariaat. Alleen de directie krijgt toestemming de oplossing te zoeken via het eigen raam op de kamer.

En hoe kóm je op dat kantoor? Per fiets, nog beter te voet, maar dat is voor de meeste forenzen niet weggelegd. De auto is onwenselijk omdat er enorme files worden verwacht. Het openbaar vervoer komt immers half lam te liggen. In tram, trein en metro vervalt twee derde van de plaatsen en zul je dagen tevoren moeten reserveren – en dan alleen nog voor een ‘noodzakelijke reis’. Zou een bezoek aan je buitenechtelijke relatie daar ook onder vallen, of mag je alleen naar je demente grootmoeder?

Nog veel moeilijker wordt het in de wereld van het vermaak. Of het nu om de theaterzaal, de bioscoop of het voetbalstadion gaat, overal doemen onoplosbare problemen op. Mijn indruk is dat nog niet iedereen in die wereld daar helemaal van doordrongen is. Voor mijzelf zie ik hier als bezoeker in ieder geval geen toekomst. In een overwegend leeg Carré om Jochem Myjer lachen? In een vól Carré is dat al moeilijk genoeg.

Wat ik tot dusver van het toneel van Ivo van Hove zag, gaf mij niet het gevoel dat hij zich graag richt op acteurs die op anderhalve meter van elkaar moeten spelen. Veel passie ontstaat weliswaar op anderhalve meter afstand, maar het probleem is dat je er op het toneel geen vervolg meer aan mag geven.

Filmers beginnen dat nu ook te merken. Regisseur Johan Nijenhuis vertelde al in NRC dat hij zijn plannen voor de film Verliefd op Bali „flink moet doorschuiven”. Daar zal het niet bij blijven, voorspel ik. Films met titels als Love Is a Many Splendored Thing, Love Story en Love at First Sight kunnen voorlopig niet meer gemaakt worden, hooguit zou Love and Death (ooit van Woody Allen) nog net wél kunnen.

Tot dusver las ik maar één theatermaker die de vervelende feiten onder ogen wilde zien. Dat was René Broeders, artistiek leider van het muziektheaterproject BeVoice in Berlijn. Hij schreef in de Volkskrant dat de theaters niet langer moeten „doormodderen”. Theater wordt doods als het publiek ontbreekt, het heeft geen zin al het personeel in dienst te houden zolang er geen normale voorstellingen kunnen plaatsvinden. „Dat volgende seizoen komt er misschien niet.”

Ook in de sportwereld zouden ze realistischer kunnen worden, vooral in de voetballerij. In Nederland wilden ze alweer in mei/juni beginnen, inmiddels is het opgeschoven naar september, maar geen voetbalbobo lijkt er rekening mee te houden dat ook het volgende seizoen kan mislukken.

Hoe zien ze het voor zich? Kolkende, volle stadions als er nog geen vaccin voorhanden is? Wie wil daar zitten, tenzij hij suïcidale plannen heeft? De Britten willen het lopende seizoen afwikkelen, met als publiek alleen tv-kijkers. Dat wordt kijken naar een vissenkom vol piranha’s.

Correctie (1 mei 2020): de naam Ivo van Hove stond eerder abusievelijk geschreven als Ivo ten Hove.