Alyson Annan en Carole Thate over de coronacrisis: 'We kunnen het gelukkig nog goed vinden samen.'

Foto Annabel Oosteweeghel

Interview

‘Johans dood maakte in ons gezin veel los’

Alyson Annan & Carole Thate Ooit waren ze rivalen, nu vormen ze een power couple in de sport: hockeycoach Alyson Annan (46) en Carole Thate (48), directeur van de World of Johan Cruyff. „Vroeger was passie voor het spel leidend.”

Alyson Annan zoekt naar een verlengsnoer. „Nog even geduld”, zegt haar partner Carole Thate. „Alles loopt hier een beetje door elkaar.”

Op de achtergrond blaft een hond, een kind rommelt in de keuken en de buurman begint te boren. „Het hoort bij deze tijd”, zegt Annan, als ze voor de webcam zit. „Ik maak me er niet druk om.”

Ooit waren ze rivalen – Annan hockeyde voor haar geboorteland Australië, Thate speelde in het Nederlands elftal – maar zo’n twintig jaar geleden sloeg de vonk over. Ze kregen twee zonen (de 11-jarige Cooper en de 12-jarige Sam) en bouwden hun carrières uit. Thate (48) was zeventien jaar de rechterhand van Johan Cruijff en bestiert sinds zijn dood, in 2016, zijn nalatenschap: de World of Johan Cruyff. Annan (46) is sinds 2015 bondscoach van de Nederlandse hockeysters.

Komen jullie een beetje aan werken toe met twee kinderen tijdens een crisis?

Annan: „Soms zit ik in een bespreking en neemt een van de jongens mijn bluetooth over.” Ze lacht. „Daar staat tegenover dat Cooper en Sam al heel jong zelfstandig waren. Ze weten wanneer mama en mami tijd voor zichzelf nodig hebben.”

Jullie reizen veel, los van elkaar. Hoe is het om plots samen thuis te zitten?

Thate kijkt schalks opzij. „We kunnen het gelukkig nog goed met elkaar vinden. Alyson werkt beneden en ik werk boven in de kinderkamer. We lunchen elke dag met z’n vieren. Zo brengen we wat structuur en ritme aan.”

Veel stellen worstelen in deze crisis.

Annan: „Wij niet, hoor. Wat ik wel merk is dat we op een ander niveau met de kinderen praten. Zoals gisteren, over hun gevoelens, twee uur lang zonder schermen. Normaal had ik nu – ze kijkt op haar horloge – met de ploeg getraind voor een wedstrijd tegen Engeland in de Pro League.”

Vorig jaar won Nederland het EK en de Pro League. Hoe gaat het nu met de speelsters?

„We zijn het jaar niet al te best begonnen. Er zijn vier mensen overleden rond het team. Begin dit jaar werd ons Pro League-duel tegen Argentinië door noodweer onderbroken. En we hadden een socialmedia-incident [een speelster beledigde een fan op Instagram]. Op alle vlakken zijn we getest.”

Foto Annabel Oosteweeghel

Gedwongen rust als verhulde zegen.

„Precies. Onze jongste speelster is 19, onze oudste 32. Ze hockeyen al tien jaar onafgebroken. Dus toen we hoorden dat we niet meer konden spelen, zei ik tegen de meiden: zie dit als iets positiefs. Dit maakt jullie nóg hongeriger straks.”

Later in het gesprek zegt Annan dat sporters zich anders opstellen dan in haar tijd: „Vroeger werd je niet betaald, dus passie voor het spel was leidend. Je sportte niet om je portemonnee te vullen, maar om het beste uit jezelf te halen of met trots te strijden voor je land.”

Annan legde onlangs de eed af om Nederlander te worden. Alleen Thate mocht erbij zijn, in het gemeentehuis van Amstelveen, maar thuis hebben ze het „overdreven gevierd” met slingers en een diner-aan-huis. Haar zoons noemden haar ‘kaaskop’ die dag.

Waren jullie al verliefd toen Alyson in 2000 naar Nederland kwam?

Thate: „Nou, eh, we hockeyden al acht jaar tegen elkaar, maar na de Olympische Spelen van Sydney, in 2000, besloot Al voor Klein Zwitserland te gaan spelen. Via het intranet in het olympisch dorp vroeg ze om advies. ‘Ik volg een dierenartsopleiding’, schreef ze. ‘Daar zou ik in Nederland graag wat mee willen doen.’ Ik vertelde dat mijn vader dierenarts was. Misschien kon ze stage bij hem lopen? Tijdens de Spelen leerden we elkaar beter kennen, maar pas daarna sloeg de vlam over.”

Wat voor beeld hadden jullie van elkaar?

Annan: „Bij Australië vonden wij Carole destijds de beste Nederlandse speelster. Tactisch en technisch sterk. Ik was blij met haar aanbod voor een dierenartsplekkie.”

Thate: „Alyson was supersnel, echt van een ander niveau. Toen we hoorden dat ze in Nederland ging hockeyen, grapten we als team dat ze in de mannencompetitie mee ging doen.”

Qua persoonlijkheid verschillen jullie nogal.

Ze gaan rechtop zitten. „Waarom denk je dat?”, vraagt Annan.

De een lijkt een open boek en de ander laat weinig van zichzelf zien.

Annan: „Dat klopt. Ik ben vrij open. Carole is waakzamer en terughoudender.”

Thate: „Ik vind het leuk over mijn werk te vertellen, over twintig jaar Cruijff- dynastie, maar …”

Over de mens Cruijff laat je je zelden uit.

Stilte. „Ik weet het niet.”

Uit bescherming?

„Ik praat graag over het project Johan, maar niet over mijn persoonlijke ervaringen met hem. Dat is privé.”

Is hij weleens bij jullie thuis geweest?

Annan: „Eén keer. En hij was op ons huwelijk. Maar hij kwam vooral tot ons via de telefoon. Steeds als wij net aan tafel gingen: ring, ring.”

Thate: „Spaanse tijden hè.”

Annan: „Johan voelde als familie. Carole en hij hadden een blind vertrouwen in elkaar. Hij leeft diep in Carole, ook nu hij er niet meer is. Ze beschermde zijn naam en activiteiten. Zorgde voor structuur en richting. Ze was er voor Johan, niet voor de BN’er Cruijff. Zijn overlijden maakte veel los in het gezin.”

Thate: „Door zijn dood voel ik me nóg verantwoordelijker. Zijn nalatenschap moet toekomstbestendig zijn.”

Hoe is het leven zonder hem?

„Saai. Ongezellig. Onlangs werd het programma De wandeling herhaald, waarin Johan met Sander de Kramer door Barcelona loopt. Ik vond het heerlijk om zijn stem te horen. Hij kon problemen zo goed versimpelen. Alles en iedereen drukte mij weg als ik ergens met hem kwam, maar dan sloeg hij een arm om me heen zodat ik dicht bij hem in de buurt bleef.”

Praten jullie vaak over hem?

Ze kijken elkaar aan. „Nee hè?” zegt Annan. „In het begin wel, nu wat minder”, zegt Thate.

Sinds zijn dood zijn er wat relletjes geweest, zoals de moeizame naamsverandering van de Amsterdam Arena en de biografie van Auke Kok, waarin te lezen viel dat Cruijff elk jaar een miljoen euro kreeg van de Johan Cruyff Foundation voor het gebruik van zijn naam en beeld.

Thate: „Over de rug van Johan worden sinds zijn dood veel commerciële initiatieven over ons uitgestort. Oude verhalen in een nieuw jasje. Dat irriteert, want het gaat niet om Johans legacy, maar om de eer en glorie van de maker. Meestal reageer ik niet, maar in het geval van Kok had de stichting er last van.”

‘Laag en vals’ noemde je zijn bewering, die van de rechter een rectificatie behoefde. Op welke manier had de stichting er last van?

„Het raakte de stichting direct. Mensen werden negatiever. Ze wilden hun donaties terughalen en wilden niet langer dat hun kind op een ‘Cruyff Court’ speelde. Omdat we zo snel reageerden bleef de schade beperkt. Maar het was hoe dan ook een aanval op Johan en zijn levenswerk.”

Foto Annabel Oosteweeghel

Ze vertellen over hun jeugd. Thate – haar moeder is net overleden – komt uit een stabiel gezin. „Niet veel praten en delen, maar wel veel voelen.” Annan komt uit „een goed gebroken gezin” en verliet op haar zestiende al het ouderlijk huis. „Dankzij hockey kon ik mij financieel redden. Ik onderhield mijn ouders in plaats van andersom.”

Wat hebben jullie van elkaar geleerd?

Thate: „Ik ben een controlfreak, houd erg van structuur, vind nieuwe dingen spannend. Alyson is vrijer, flexibeler. Daar leer ik van.”

Annan: „Carole heeft structuur van het moment dat ze opstaat tot het moment dat ze naar bed gaat.”

Thate: „Dat klinkt wel heel erg.”

Annan: „Het is een kracht.”

Thate: „Ik voel me daar prettig bij. Daarom doe ik al twintig jaar wat ik doe. Ik moet er alleen voor waken dat ik het tot in de eeuwigheid blijf doen.”

Kijken jullie weleens verder vooruit?

Annan: „We hebben het vaak over een volgend avontuur. Samen een bedrijf oprichten in change management, dat lijkt me wel wat.”

Thate: „Ik voel me verantwoordelijk naar de familie Cruijff en alles wat hij heeft opgezet. Maar het een sluit het ander niet uit natuurlijk.”

Annan: „Laten we gewoon beginnen.”

Alyson heeft net haar contract verlengd tot na de Spelen van 2021, maar droomde er ooit van de Australische Hockeyroos te coachen. Is die wens nog levend?

„Mijn eigen land? Zeker!”

Zegt de vrouw die net Nederlander is geworden.

„Pardon, nu moet ik op mijn woorden letten!” Ze slaat een hand voor haar gezicht. „Maar serieus, het doet me best wat dat Australië al twintig jaar niks heeft gewonnen bij de vrouwen. De ploeg had tien jaar lang extreem veel succes.”

Thate: „Daar hebben we het weleens over gehad: als gezin verhuizen naar Australië. Ik zeg niet bij voorbaat nee.”

Annan: „Zo’n verzoek komt pas als je ervoor openstaat. En ik wil geen andere baan nu. Ik heb het naar mijn zin bij de dames. Ik heb structuur. Als ik al ergens heenga wil ik eerst weten wat de vervolgstap is.”

Thate: „Dát heb je dan weer van mij geleerd.”