Recensie

Recensie Muziek

Documentaire ‘Beastie Boys Story’ oogt als een saaie spreekbeurt

Popdocumentaire Regisseur Spike Jonze maakte van de gefilmde memoires van de Beastie Boys een statisch wangedrocht. ‘Beasty Boys Story’ heeft de plichtmatige cadans van een verkiezingsspeech: praatje-punchline-applaus.

Michael Diamond (links) en Adam Horovitz in de documentaire ‘Beastie Boys Story’.
Michael Diamond (links) en Adam Horovitz in de documentaire ‘Beastie Boys Story’. Still van Apple TV

Hoe kon het toch, pochte Beastie Boys-rapper Ad Rock in 1992, dat hij zó vet was, maar tegelijkertijd zó mager? Wat destijds hoorde bij een heerlijk potje opscheppen (in het nummer ‘The Maestro’ op het meesterlijke album Check Your Head), geldt nu jammer genoeg ook voor Beastie Boys Story – de gefilmde bandmemoires die vanaf vorige week zijn te zien op Apple TV+.

Want: hoe kan het toch dat zo’n ongelooflijk vet verhaal er zó verschrikkelijk schraal vanaf komt?

Lees ook: De Beastie Boys schamen zich nog steeds voor de opblaasbare piemel

Aan het materiaal kan het niet liggen: dat hebben Ad Rock (Adam Horovitz) en Mike D (Michael Diamond) twee jaar terug nog uitstekend gedocumenteerd in het bijna zeshonderd pagina’s tellende Beastie Boys Book. In die swingende mixtape op papier beschreven ze hoe ze als drie piepjonge punkrockertjes plotseling doorbraken als (enige) witte hiphoppers, werden gegijzeld door het succes van hun monsterhit ‘Fight For Your Right’ en zichzelf na een langdurige studioretraite compleet opnieuw uitvonden. Eind goed, al goed, leek het. Totdat in 2012 bloedbroeder, pionier en medemusketier Adam Yauch (aka MCA) stierf aan kanker.

Hoe drie kleine schreeuwlelijkerds uitgroeiden tot genre-overstijgende musici en door een noodlot alsnog tot stilstand werden gebracht, dat zou een lyrisch epos moeten opleveren boordevol plot, drama, karaktergroei en tragiek.

Statisch wangedrocht

Ook aan de regisseur kan het niet liggen: de tegendraadse tovenaar Spike Jonze is behalve een creatief genie ook Oscarwinnaar, en maakte de legendarische video voor het nummer ‘Sabotage’ waarin de bandleden figureerden als foute smerissen uit de jaren zeventig – de zoveelste verkleedpartij uit de 34-jarige Beasties-nalatenschap. Visueel vuurwerk gegarandeerd dus: dit kon niet anders dan een topdocu worden.

Mis.

Want Beastie Boys Story is een statisch wangedrocht. Vanaf een enorm theaterpodium in Brooklyn vertellen Ad Rock en Mike D hun levensverhaal na, of nog erger: lezen dat voor van gigantische autocues die achter in de zaal hangen. Soms verschijnt er een filmpje of komt er een attribuut het podium op gerold.

Dat is alles: twee vijftigers houden hun spreekbeurt, anderhalf uur lang, waarbij een meesterregisseur dienst doet als veredelde licht- en geluidstechnicus. Om de vaart er nog extra uit te halen, wordt het duo voortdurend onderbroken door de zaal vol hondstrouwe fans die na iedere (band)naam, grap, verwijzing of diepzinnige overpeinzing hartstochtelijk beginnen te klappen en joelen. Wat een unieke geschiedenisles had kunnen zijn, krijgt nu de plichtmatige cadans van een verkiezingsspeech: praatje-punchline-applaus.

„Mislukken kan ook leuk zijn”, zegt Ad Rock als hij beschrijft hoe de band ten tijde van Check Your Head weer van vooraf aan moest beginnen. Je kan alleen maar hopen dat het profetische woorden zijn en dat de ware Beastie Boys Story ooit nog gemaakt gaat worden.