Recensie

Recensie

De eenzaamheid van het moederschap

Serie De Britse komedie Motherland is onderdeel van een nieuwe lichting series die eerlijker en realistischer zijn dan oude sitcoms.

De ouders uit Motherland worstelen met hun gezin maar kunnen het elkaar ook moeilijk maken.
De ouders uit Motherland worstelen met hun gezin maar kunnen het elkaar ook moeilijk maken. Foto BBC

Waarom zijn die dingen nodig?”, moppert moeder Julia ongeduldig in de eerste aflevering van Motherland, terwijl ze haar donkergroene Volkswagen met grote snelheid en veel geweld over de verkeersdrempels van haar Londense woonwijk stuurt. „Waarom moet je mensen afremmen? Belachelijk!” roept ze uit. Haar twee heen en weer geslingerde kinderen vechten op de achterbank ongestoord verder over een luidruchtig speeltje.

Zodra het drietal compleet gestrest op school aankomt, blijkt het vakantie te zijn („Dat was je toch niet vergeten?”, vraagt een lerares waarop Julia liegt: „Nee, nee, natuurlijk niet”). En als Julia vervolgens bij haar moeder op de stoep staat, verstopt oma zich achter de bank omdat ze geen zin heeft om vandaag alwéér op te passen voor haar dochter. „Het was jouw idee om kleinkinderen te krijgen, moeder”, briest Julia als ze wegloopt.

Julia (Anna Maxwell Martin), te laat voor werk en zonder kinderopvang, is het soort moeder dat je tegenwoordig meer ziet in tv-komedies. Chaotisch. Gestrest. Druk. Niet altijd even zorgzaam. Ietwat egoïstisch. En een stuk realistischer dan de sitcom-moeders van vroeger. Vrouwen die het altijd maar voor elkaar hadden, de rust van hun gezin bewaren – ook al hadden ze veeleisende banen zoals Claire Huxtable uit The Cosby Show - en hun stuntelende kroost en echtgenoot weer tot de orde konden roepen. De sitcom-moeders van nu verknallen onbedoeld het verjaardagsfeest van hun kind en verdrinken zich daarna in een fles wijn.

Mom-coms

Naast Motherland, dat in 2016 voor het eerst op de BBC werd uitgezonden maar vanaf 29 april wekelijks op BBC First te zien is, zagen ook series als The Letdown en SMILF de afgelopen jaren het licht. En de beste in de categorie ‘Mom-Coms’, zoals The New York Times ze doopte, is Catastrophe over een man en een vrouw die na een wilde week seks samen een kind verwachten. Deze terecht gelauwerde serie, die vorig jaar ten einde kwam, werd gemaakt door komieken Rob Delaney en Sharon Horgan. Dat Horgan een van de schrijvers van Motherland is, zal voor Catastrophe-fans, reden genoeg zijn om te kijken.

Waar Catastrophe vaak bruut eerlijk was over de ups en downs van een relatie wanneer je kinderen hebt, speelt Motherland met de soms harde eenzaamheid van het moeder(ouder)schap – en hoe moeders het elkaar onderling niet makkelijker maker. Zo doet Julia na het debacle bij oma een pijnlijke poging zich aan te sluiten bij de groep fulltime moeders in het lokale koffiezaakje. „Ik vind het bewonderenswaardig hoe makkelijk jij je gezin kunt uitschakelen en je kunt focussen op werk”, zegt de blonde alfamoeder Amanda zoetjes. „Ik hou gewoon teveel van mijn kinderen.” Singlemoeder Liz, die haar kinderen uiterst relaxt opvoedt, en de onzekere thuisvader Kevin heten Julia vriendelijker welkom.

Grappig genoeg zijn de kinderen in Motherland vooral lawaai makende wezentjes die de hele tijd in de weg lopen. De vaders zijn min of meer afwezig maar, in het geval van Julia’s echtgenoot, wel goed voor de pijnlijkste uitspraken uit de eerste twee afleveringen. Want wanneer Julia haar man belt en vertelt dat ze de hele week geen opvang voor de kinderen hebben, zegt hij doodleuk: „Wat je ook beslist, ik sta honderd procent achter je.” En als Julia in de knel komt met hun dochters verjaardagsfeestje, laat hij vanuit de kroeg weten dat hij zijn voetbaluitje niet kan laten schieten maar er altijd voor haar zal zijn. „Als een van de ballen die je in de lucht houdt valt, ben ik er om de bal te pakken en terug te gooien.”

Je moet er alles aan doen om de afstandsbediening niet naar zijn hoofd te gooien.