Opinie

Broos

De telefoon. Een onbekende stem maant ons direct naar de ouders van mijn vrouw te komen. Haar vader – broos van gezondheid – vertoont benauwdheidsverschijnselen, galmt het na. Onderweg verwoordt mijn vrouw haar paniek: nu is het gedaan, hij is besmet, straks gaat hij dood, maar ik mag hem niet aanraken; wat moet ik doen? Auto’s van hulpdiensten versperren de straat. Binnen treffen we haar vader, nerveus drentelend. Mijn vrouw zegt: „Ik mag niet dichterbij komen papa”. „Het is je moeder”, antwoordt hij. In de keuken doen hulpverleners van alles om haar moeder – een leven lang gezond – te reanimeren. Dit zag niemand aankomen. We zoeken troost bij elkaar, niet langer gehinderd door die anderhalve meter. Men moet ons maar niet kwalijk nemen.