Recensie

Recensie Muziek

Beeldschone, maar grillige gezangen

Het Belgische zangersensemble Graindelavoix van Björn Schmelzer is berucht als rebellenclub van de oude muziek. Sommige critici spreken zelfs meewarig over polyfoniepunkers, een geuzentitel die ook past bij renaissancecomponist Carlo Gesualdo (1566-1613). Deze duistere figuur – hij kwam weg met de moord op zijn vrouw en haar minnaar – schreef beeldschone, maar grillige gezangen. Als edelman was Gesualdo niet afhankelijk van opdrachten van kerken. Die zouden bovendien zijn Tenebrae – Latijns voor schaduwen – niet binnen hun muren hebben geduld. Werden ze al gezongen, dan vermoedelijk alleen in de beslotenheid van de kapel in zijn eigen kasteel. Maar wat een bedwelmende muziek, zeker uit de kelen van Graindelavoix. Niet grofkorrelig, zoals de naam vaak terecht suggereert, maar verglijdend in de tijd, van licht naar donker, en terug – de stemmen lijken hun weg te zoeken door een onherbergzaam landschap, over de ruïnes van een oude stad: een verslavende echo die toen, maar ook nu is.