Netflixen? Je kunt net zo makkelijk webinars bingen

Webinars Er zijn in deze tijd meer online seminars dan ooit, ontdekte . Ze is er verslaafd aan geraakt.

Je kan Netflix bingen of je te buiten gaan aan podcasts om de overvloedige coronatijd stuk te slaan. YouTube-video’s kijken. Twitteren, facebooken of instagrammen. Maar ik heb een regelrechte verslaving opgebouwd aan webinars, het seminar op het web. Live en voor niets. Waar je, voor zover de moderator meewerkt, via de q&a in de onderbalk ook zelf inbreng hebt.

Webinars bestonden al lang natuurlijk, naast conferenties, symposia, seminars en lezingen. Maar nu het coronavirus een dikke streep heeft gezet door alle fysieke (massa)bijeenkomsten zijn de denktanks, universiteiten en andere lobbyorganisaties moeiteloos op het webinar overgeschakeld. Meer dan dat. In de overdrive. Normaal ging ik een keer per week, heel af en toe twee keer, naar een lezing of seminar. Meestal in Nederland, maar ook wel in Brussel of Londen.

Nu bezoek ik moeiteloos twee webinars per dag over het Midden-Oosten of aanverwante onderwerpen. En dan heb ik streng geselecteerd. Denktanks als het het Middle East Institute in Washington, Chatham House in Londen en het European Policy Centre in Brussel bieden bijna elke dag wel een webinar, dat ze aankondigen op hun site of via hun mailinglijst. Met hyperactuele onderwerpen. ‘Hoe nu verder met de olieproducerende landen?’. ‘Israëls nieuwe regering’. ‘Het Midden-Oosten in tijden van competitie tussen grote mogendheden’ – dat ging over de perceptie van een zich achter eigen grenzen terugtrekkend Amerika, en hoe Rusland en China daarvan profiteren: heel interessant. En voor wie niet zoals ik in het Midden-Oosten is geïnteresseerd, is er bijvoorbeeld Staying Secure and Compliant in a Work From Home Environment. Maar China als onderwerp is ook heel populair.

De wereld ligt open

Virtuele symposia hebben aan de bezoekerskant grote voordelen: de hele wereld ligt plotseling open. De Verenigde Staten lagen ver buiten mijn bereik. Vandaag kan ik op één dag achtereenvolgens Beiroet en Washington bezoeken. Al die Midden-Oosten-experts en andere deskundigen zitten ook maar thuis in zelfquarantaine – en delen kennelijk graag hun analyse met de virtuele zaal.

Maar ook de organiserende denktank of universiteit ervaart voordelen: er hoeft geen zaal te worden afgehuurd en er hoeven geen broodjes te worden besteld voor vóór de bijeenkomst en de borrel ná de bijeenkomst. Of vliegtuigen vanuit verre uithoeken naar het land van het symposium betaald. De meeste sprekers zitten immers thuis in hun werkkamer, ieder met zijn eigen glaasje water in zijn eigen vierkantje op Zoom of een andere videobeldienst.

Nog een onbedoeld voordeel voor de bezoeker: hij ziet hoe de spreker er thuis bij zit. Als hij (of zij natuurlijk) in zijn vakje aan het woord is, inspecteer ik de boekenkast. Indien aanwezig, soms zit de spreker saai voor een gordijn. Ik moet zeggen, mét boekenkast geeft meer vertrouwen. Amerikaanse denktanks hebben vaak een gepensioneerde ambassadeur onder de sprekers. Het is me opgevallen dat die zich wat luxer hebben bemeubeld.

Beveiliging

Zoom is veruit de populairste videobeldienst, want hij is razend makkelijk te bedienen. De organiserende denktank stuurt na registratie een link en klík, daar zijn de verzamelde sprekers op het afgesproken begintijdstip. Vóór de pandemie alles veranderde, had Zoom 10 miljoen gebruikers, nu 200 miljoen.

Maar Zoom heeft problemen met de beveiliging. Ik heb zelf een ‘zoombombing’ meegemaakt, waarbij ongenode gasten de bijeenkomst over de revolutie in Libanon op pornobeelden trakteerden. Verbijsterend. De topman van Zoom heeft inmiddels excuses aangeboden voor alle fouten – en bezworen dat de meeste problemen zijn opgelost. Onafhankelijke experts zouden nu meekijken naar de beveiliging. Maar ik las in de The New York Times (‘Zoom is easy. That’s the problem’) dat nog niet alles is verholpen: „Gebruik op eigen risico.”

Ik erger me aan de gewoonte van zo goed als alle sprekers de organiserende denktank uitgebreid te bedanken voor de uitnodiging om hun kennis met ons te mogen delen. En u, bezoeker, te prijzen voor uw briljante vraag. Zonde van de tijd. Ik vind dat er binnen het uur dat de meeste webinars duren vaak te weinig tijd wordt besteed aan de vragen van het doorgaans massaal ingeklikte publiek. En sommige moderators laten hun sprekers te lang doorgaan. Ook mis ik de borrel na afloop, waar je met andere aanwezigen kan napraten over de conclusies en nieuwe inzichten opdoen.

Maar stel je voor dat er in coronatijd géén webinars waren.

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en columnist van NRC.