‘Mijn ex-vriendin Melissa is ook nu nog mijn favoriete mens’

Exgenoten Hoe kijk je terug op een relatie? Lykele en Melissa voelden zich vanaf het begin vertrouwd bij elkaar. Te vertrouwd, misschien.

Illustratie Martien ter Veen op basis van privéfoto’s

Lykele

‘Melissa en ik leerden elkaar kennen bij de repetities voor Soldaat van Oranje. Het was de eerste musical waarin ik speelde en ik voelde me niet op mijn gemak. Maar daar was opeens dit mooie, blonde meisje, dat net zo nerdy bleek te zijn als ik. Dat vond ik geweldig, dat haar karakter niet leek te stroken met haar uiterlijk en al helemaal niet met de musicalwereld.

„We waren allebei Star Wars-fan. We hielden van dezelfde cynische humor. Hadden dezelfde smaak in muziek, in kunst, in alles eigenlijk. Na drie maanden woonden we samen en na een jaar was ze zwanger. Na Nine’s geboorte bleek het niet zo eenvoudig ons acteerwerk te combineren met een gezin. Melissa ging bijvoorbeeld middagvoorstellingen doen, zodat ik ’s avonds kon spelen, en tussendoor moesten we tijd vinden om samen door te brengen.

„Het fysieke verdween. Toch duurde het nog lang voor we in de gaten hadden dat onze relatie gevaar liep. Er waren geen conflicten. Ik vond haar nog altijd hartstikke leuk. En dacht: straks hebben we meer tijd, dan slaan we wel een brug tussen de eilandjes die we zijn geworden.

„Maar het was al te laat. Je zou kunnen zeggen dat we uit elkaar zijn gegroeid, maar ik denk dat het eerder het tegenovergestelde was, dat we te dicht naar elkaar waren gegroeid. Warmte ontstaat ook door wrijving, en die wrijving ontbrak bij ons.

„Toen de knoop was doorgehakt, waren we allebei enorm opgelucht. Ik woon voor het eerst in mijn leven alleen en vind het heerlijk. We delen de zorg voor Nine op een heel harmonieuze manier. En Melissa is nog steeds mijn favoriete mens. Onze liefde is niet mislukt, hij was gewoon eindig.”

Melissa

‘Ik denk weleens dat Lykele en ik in wezen dezelfde persoon zijn. Hij de mannelijke versie, ik de vrouwelijke. Het voelde vanaf het begin zo vertrouwd tussen ons, zo vanzelfsprekend. We hadden meteen ook een gekke baby-maak-connectie. Ik was tot dan toe helemaal niet bezig geweest met een kinderwens, maar tot mijn eigen verbazing maakte hij al heel snel dat verlangen in mij wakker. En ik bij hem. In retrospectief denk ik dat we daarom samen moesten zijn. Om een kind te krijgen.

„Toen Nine er eenmaal was brak een lastige periode aan. We gingen om de beurt op tournee, soms gingen er weken voorbij voordat we een middagje samen hadden. Dat was eenzaam voor ons allebei. Ik kreeg in die tijd ook te kampen met redelijk zware depressies, waardoor ik me nog verder terugtrok in mezelf. Lykele, zorgzaam en begripvol als hij is, gaf me daarvoor alle ruimte. Hij nam mij steeds meer uit handen, de zorg voor Nine, het huishouden. Dat was fijn natuurlijk, ik prees mezelf gelukkig met zo’n man, maar het zorgde er tegelijkertijd voor dat we nog minder deelden.

„Ik liep iets op hem voor in het knoopdoorhakproces, maar het was een gezamenlijk besluit. Op een ochtend brachten we Nine naar de crèche en dronken koffie in wat we nu nog steeds het uitmaakcafé noemen. Het had iets surrealistisch. ‘We weten het eigenlijk wel, hè’, zeiden we. Hoeveel we ook van elkaar hielden, het was beter om te stoppen.

„Het mooie is dat onze band er alleen maar door is gegroeid. We spreken elkaar dagelijks, vormen nog steeds een hecht gezin. En nu de druk en voorwaarden van een relatie zijn wegvallen, blijkt wat er over is tussen ons pure liefde, openheid en begrip te zijn.”

Meedoen met deze rubriek? Mail exgenoten@nrc.nl