Recensie

Recensie Media

De stille astronaut zet nooit zijn helm af in Deliver Us The Moon

De belofte van iets dat écht goed is, een cinematische game-ervaring die het gevoel sfeervol bespeelt, hangt overal in de lucht. De Nederlandse gamestudio Keoken Interactive laat net teveel steken vallen.

De stille astronaut in wiens laarzen wij stappen aan het begin van Deliver Us The Moon laat nooit veel van zichzelf zien - totdat hij opeens vermoeid inzakt, en zijn lieve robotje ASE een aai over de bol geeft. Het is een klein moment in een game die zich vaak op grote spektakelstukken gooit. Mooi, maar ook jammer: je snakt de rest van de game naar méér van dit soort delicate menselijkheden. Wie is die verbeten wanhopige achter die helm?

De belofte van iets dat écht goed is, een cinematische game-ervaring die het gevoel sfeervol bespeelt, hangt overal in de lucht. De Nederlandse gamestudio Keoken Interactive laat in zijn debuuttitel net teveel steken vallen om die belofte waar te maken. De kleine bugs hier en daar - soms slaan deuren dicht als je een level opnieuw opstart - helpen niet.

Deliver Us The Moon speelt zich af in de verre toekomst, waar de mensheid de aarde zo goed als leeg heeft gezogen. De krachtcentrale op de maan, de enige bron van elektriciteit die nog werkt, is al enige tijd buiten werking. Wil de mensheid nog enige kans hebben om te overleven, dan zal iemand naar de maanbasis moeten gaan om uit te zoeken wat er gebeurd is.

Je spookt door verlaten ruimtestations, waarbij je al puzzelend zoekt naar een weg vooruit: naar meer zuurstof, naar de juiste computer, naar batterijen om deuren weer open te krijgen. Keoken laat zich niet verleiden tot zijsporen, maar houdt de concentratie scherp op basisprincipes gericht. Zo houdt het de illusie van een ‘echte’, gepolijste blockbuster lang vast. Tot de wanklank van een sluipsegment naar het einde toe: dan wordt de game onhandig.

De zes levels wikkelen zich om grote spectaculaire scènes heen, duidelijk geïnspireerd door populaire sciencefictionseries en games. Een vroeg hoogtepuntje is het moment dat je door de ontplofte arm van een ruimtestation heen vliegt, wanhopig om je heen grijpend naar zuurstofflessen. Maar het is het menselijke drama dat spreekt uit de vele holografische beelden, audio-opnamen, achtergelaten boeken en onderweg gevonden notitieblokken dat uiteindelijk geslaagd een traan trekt. Met of zonder helm.