Het Grote Verhaal Karel Franken was rijk en genoot van het leven. De jonge, knappe Nancy zou zijn derde vrouw worden. Maar wat de viering van hun liefde moest worden, werd het begin van een bittere, doldwaze strijd om het geld.

Het Grote Verhaal

Toe Karel, trouw nog eenmaal met mij

Door Carola Houtekamer en Merijn Rengers. Illustraties Bart Nijstad. 1 mei 2020

Erfgenamen Karel Franken was rijk en genoot van het leven. De jonge, knappe Nancy zou zijn derde vrouw worden. Maar wat de viering van hun liefde moest worden, werd het begin van een bittere, doldwaze strijd om het geld.

Illustratie Bart Nijstad

Soms vind ik rust noch duur
Dan denk ik aan wat is geweest
Maar wat telt is hier en nu
En wat komt is één groot feest

Frank Galan, De liefde neemt ons mee

Het gewaagde kerstpakje dat Nancy zou dragen hing klaar, Frank Galan - de ‘warmste stem’ van Vlaanderen - was geboekt. De Toverfluit, waar de jonge, knappe Nancy in de bediening liep, maakte zich op voor een Kerst als nooit tevoren. In de ruime danszaal van de dancing aan de Kapellei, de N-weg waarlangs zich het sociale leven van Zoersel afspeelt, zou vaste klant Karel Franken zijn ‘kerstvrouwtje’ Nancy ten huwelijk vragen.

De rentenierende schoonmaakmiljonair uit Zaandam had de ringen geregeld, net als het kerstpak dat hij zelf aan zou doen. Het Belgische lintdorp zou nog lang praten over de onwaarschijnlijke liefde tussen de Vlaamse serveerster en de dertig jaar oudere Hollander.

Een dag eerder had Karel Franken zijn Nancy nog gebeld. Hij was bij zijn dochter, in Nederland, en zou met zijn camper naar Vlaanderen rijden voor de verloving.

Maar hij kwam die avond, de eerste Kerstdag van 2012, niet opdagen bij zijn kerstvrouwtje.

„Kapot van verdriet” serveerde Nancy tot laat in de avond in haar kersttenue pintjes aan dorstige senioren. Tot in De Toverfluit de telefoon ging. Haar aanstaande, haar kapitein, haar snoepie met zijn peperkoeken hartje, lag in het ziekenhuis in Harderwijk.

En zijn ex zat naast zijn bed.

Selfmade, was hij. Rijk, bijdehand, en altijd in voor pils.

Wat de viering van hun liefde had moeten worden, bleek het begin van het einde. En van een gevecht om de centen dat tot op de dag van vandaag doorgaat. Er is een ex, een opportunistische advocaat, een notaris in het ziekenhuis, een kluis vol contanten en er is de gangmaker van de streek, oud-televisiepresentator Frank Masmeijer, die eindigt in de cel.

En er is een dochter van Karel Franken, Carola, die nog steeds probeert te begrijpen wat er is gebeurd rond de dood van haar alcoholistische vader. Zij is al die jaren blijven bellen en schrijven naar mensen die dicht bij haar vader stonden. Soms vriendschappelijk, soms woedend – via haar advocaat. Haar dossiers, die NRC inzag voor deze reconstructie, bewijzen de vaak bezongen wijsheid dat geld geen geluk brengt en rijkdom vergaat.

Luister ook naar de dubbelaflevering van onze podcast NRC Vandaag over de strijd om de miljoenen van Karel Franken:

Illustratie Bart Nijstad

Every woman knows the way to paradise
Just one kiss, the heart is bleeding
Every woman knows the way to paradise
So don’t ever hurt her feelings

Frank Masmeijer, Every Woman

‘In Nederland kennen wij zoiets niet. Daar stoppen ze de bejaarden in rusthuizen weg. Hoogstens wordt er nog eens een bingo-avondje georganiseerd. Maar als ik hier al die grootouders zie walsen: zo wil ik ook oud worden.”

In een reportage over de teloorgang van de ‘baandancings’ in Vlaanderen in de Gazet van Antwerpen vertelde Karel Franken over hoe hij „bij toeval” in De Toverfluit was beland. Op zijn 45ste was hij naar België verhuisd om te rentenieren, zei hij in 2010 tegen de verslaggever van de lokale krant. „Ik verblijf twee keer drie maanden per jaar in Curaçao op mijn jacht, en de rest in Schilde”, op vijf minuten afstand van de dancing.

Hij zat er zeker drie keer per week aan de toog. Ze vonden hem eerst stug in de omgang, die Hollander. Maar wie hem beter leerde kennen, sloot hem in de armen – zeggen ze er nu. Vandaar dat je er elke avond dat hij er was zijn lijflied ‘Bloed, zweet en tranen’ hoorde.

Die Hollander was wel een „speciaal geval” tussen de opgedirkte en druk sjansende Vlaamse bejaarden, tekende de Gazet ook op. Hij deed niet mee met het stijldansen, maar dronk – als hij niet buiten stond de roken – op zijn barkruk het ene pilsje na het andere.

Karel Franken, geboren in 1949, verkocht in 1994 zijn schoonmaak- en glazenwassersbedrijf Franken Groep BV met een jaaromzet van 25 miljoen gulden en duizend man personeel en koos daarmee voor een leven zonder werk. Hij had genoeg gezeuld, vond hij. Zijn jeugd was hard, bij zijn ouders in de zaak. Hij kreeg jong kinderen en werkte non-stop. Selfmade, was hij. Rijk, bijdehand, en altijd in voor pils. Wie het beter wist, kon opflikkeren.

Hij was de Kapitein en ik de Matroos!!

Kort voordat hij zijn zaak verkocht was Karel Franken, na een moeizaam huwelijk, gescheiden van de moeder van zijn twee dochters en vrijwel direct hertrouwd. Op de Bahama’s, met Christa – een jonge blondine die hij in zijn stamkroeg in Koog aan de Zaan had opgepikt. Knap was ze en zonder al te veel ambitie, aldus familie. Als zij voor hem zou zorgen, mocht zij met hem mee en hoefde ze nooit meer te werken – zei Karel. En kinderen wilde hij niet meer. Het paste bij hem om over dit soort zaken harde afspraken te maken. Hij zei het vaak: vertrouwen is goed, controle is beter.

Wat doet een mens die in één klap zoveel geld en tijd tot zijn beschikking heeft?

Die geeft het uit. Karel spendeerde de opbrengst van zijn schoonmaakimperium aan een penthouse en een luxe jacht op Curaçao, aan een riante Belgische villa met drie garages en een zwembad, aan dure wagens, aan een grote camper, en aan een leven vol vertier in de Vlaamse eetgelegenheden en dancings. Wat hij overhield stalde hij op Curaçao bij zijn goede kennis Toine Knipping, die bekendstond om zijn discretie. Knipping is directeur van trustkantoor Amicorp, dat vaak in het nieuws is in zaken rond witwassen en belastingontduiking.

In België behoorde Karel algauw tot de lokale jetset - de kaste van gewezen topvoetballers, volkszangers, tv-sterren en fiscale vluchtelingen die in dorpen als Brasschaat, Schilde en Neerpelt zijn neergestreken en – ver uit het zicht van de welstandscomités – hun landhuizen en kasteelvilla’s hebben laten verrijzen.

Zo raakte Karel bevriend met de Vlaamse zanger Jimmy Davis, né François Voorspoels, die met regelmaat optreedt in De Toverfluit en in De Spiegeltent in Rijkevorsel. En met de voormalig tv-presentator en gelegenheidszanger Frank Masmeijer, die in het nabijgelegen winkelcentrum een restaurant uitbaat en fungeert als de sociale spil van de regio.


Het is rond de kerstdagen van 2010 als Karel de 29-jarige Nancy zijn leven binnen hengelt. De 61-jarige oud-ondernemer heeft zijn favoriete serveerster uit De Toverfluit, die ook nog kan zingen en orgel spelen als de beste, al een tijdje niet gezien. Ze had ontslag genomen en een eigen eethuisje geopend, ’t Raclettje aan de Merodelei in Turnhout.

De twee hebben via via gehoord van hun beider huwelijksproblemen. Nancy is weg bij haar man en Karel is uitgekeken geraakt op Christa, met haar gehakte slofjes en talrijke kappersbezoeken. Zij zorgt goed voor hem, maar bemoeit zich te veel met zijn uitspattingen - vindt hij. Als hij er op uit is, vertellen familieleden later, belt ze hem voortdurend. Waar ben je, waar blijf je?

Nancy lijkt van een afstandje wel wat op Christa, maar ze is jonger en wilder. En ze houdt ook van een goeie borrel. Wil ze niet eens bij hem langskomen met haar dochtertje, vraagt Karel. De gesprekken monden uit in een logeerpartij, en nog één, totdat Karel haar mee vraagt naar zijn villa in Pos Cabai, op Curaçao. Na weinig aarzeling sluit Nancy haar eettentje, zegt haar appartement op, brengt haar dochter onder bij haar moeder en vertrekt voor drie maanden naar de Antillen.

In een brief aan Karels dochter Carola blikt Nancy terug op deze heerlijke maanden van haar leven. „Geen stress, geen telefoontjes, nee, puur genieten…”, schrijft ze. De maanden vullen zich met „terrasjes nemen bij zonsondergang”, bezoekjes aan de vissershaven, biertjes drinken „tussen de lokale bevolking”, boodschappen doen, al moest dat „wel op een langzame manier, want Karel had COPD” en uitjes op Karels luxe jacht La Vida. „Hij was de Kapitein en ik de Matroos!!”

In de Caribische zon komen ze nader tot elkaar. Waar ze eerst elk op een aparte slaapkamer verblijven, gebeurde vervolgens „wat we compleet niet zagen aankomen, we werden verliefd op elkaar.”

Het jaar 2011 brengen Nancy en Karel zo afwisselend door op Curaçao en in Karels villa in Schilde. Nancy’s dochtertje mag een keer overkomen om met dolfijnen te zwemmen op Curaçao, en gaat mee dansen met haar moeder in De Toverfluit. Als ze in Vlaanderen zijn drinken Karel en Nancy elke dag een aperitiefje aan de directietafel op het terras van de zaak van Frank Masmeijer, die dan aanschuift en urenlang anekdotes kan tappen. „Het gevoel dat alles op z’n plek begon te vallen”, schrijft Nancy. „Puzzelstukje per puzzelstukje.”

Karel Franken wijzigt zijn testament. Als hij overlijdt, gaat al zijn geld naar Nancy.


Illustratie Bart Nijstad

Het leven is soms hard
Slaat genadeloos toe
En soms komt het goed
Maar soms ook niet

Jimmy Davis, Laat mij nou maar

Wie heel veel alcohol drinkt, is vatbaar voor het syndroom van Korsakov. De hersenen, aangetast door een gebrek aan vitamine B1, beginnen te haperen. De drinker kan zijn herinneringen niet meer in de juiste volgorde plaatsen, beeldt zich allerlei dingen in, verliest het overzicht, raakt op drift. Rede wijkt voor verlatingsangst, woede en wispelturigheid.

Karel had zijn zaken altijd bijzonder strak op orde. Regel één daarbij was dat er zo min mogelijk geld naar de Nederlandse fiscus diende te gaan. Regel twee was dat wie geld leende bij Karel – en dat deden er velen, óók zijn Vlaamse vrienden – daar forse rentes over moest betalen. En daarbij gold regel drie: controle. Er ging geen euro de deur uit zonder dat er strakke, maandelijkse contractuele afspraken waren gemaakt. Wat dat betreft was Karel altijd glazenwasser gebleven, die precies wist welk raam hij wanneer had gelapt en wat daarvoor nog openstond.

Vandaar dat hij, als hij op Curaçao was, één keer per week het ritje van vijf minuten maakte naar de haven. Daar, in het kleine zakencentrum van Willemstad, stond het trustkantoor van Amicorp waar hij zijn geld had gestald. Het personeel wist er precies hoe Karel, een goede bekende van directeur Knipping, het wilde. Hij had Amicorp wel eens geholpen met adviezen en mocht altijd buiten zitten, aan een apart tafeltje waar hij kon roken. Eén voor één kwamen dan de medewerkers, met wie Karel zaken te bespreken had, naar buiten.

Nancy zag het met verwondering aan, dat het personeel naar hem toekwam en niet andersom. Maar vragen stelde ze niet. Ook niet toen hij haar een keer „een organigram” liet zien van al zijn vennootschappen, ook die bij Amicorp. „Het was zo groot, zo veel, en zo ingewikkeld, dat ik er geen snars van kon opmaken…”

Maar met de eerste symptomen van Korsakov raakt de miljonair het overzicht kwijt. De mist in zijn hoofd begint zich over zijn versnipperde financiën uit te strekken, en over zijn sociale leven. De keelkanker die in het voorjaar van 2012 bij hem wordt vastgesteld, maakt de verwarring alleen maar groter.

Het nieuws van zijn verval reist snel. Zijn oude vriend en Amicorp-directeur Toine Knipping stuurt hem vanuit Curaçao een mail. „Ik begrijp dat het met je gezondheid slecht gaat en dat je mogelijk niet heel lang te leven meer hebt”, schrijft hij en geeft hem het advies snel al zijn bezittingen en aandelen om te zetten in geld, omdat het anders voor de erfgenamen wel eens „erg kostbaar en gecompliceerd” kan worden. „Helaas lopen we elkaar mis”, sluit hij af. „Saludos cordiales.”

Even lijkt de behandeling tegen kanker aan te slaan. Maar als Karel na een paar maanden de chemokuren inwisselt voor bier en sigaretten, gaat het toch mis. De drank botst hard met de medicijnen. Korsakov, zegt de arts die hem opneemt met een maagbloeding.


Illustratie Bart Nijstad

Toe kom terug, wat moet ik
in een leven zonder jou
Je had gelijk, maar zeg wat moet ik nou
Ik wil je terug, want ik heb spijt en berouw

Frans Bauer, Toe kom terug

Twee vrouwen zijn er in het mistige hoofd van Karel Franken, en de miljonair weet niet wie hij moet kiezen. Er is zijn nieuwe, jonge, levenslustige liefje Nancy, en er is zijn ex-vrouw Christa, met wie hij jaren heeft geleefd.

In de maanden dat Karel aftakelt, raakt Nancy aan de zijlijn. Karels oudste dochter Carola zorgt voor haar vader en roept daarbij de hulp in van haar stiefmoeder Christa. Al vrij gauw besluit Karel zijn testament weer te wijzigen, nu ten faveure van Christa en zijn dochters.

Nancy weet dat niet. Ze weet ook niet waar haar geliefde is en maakt zich zorgen. Totdat Karel ineens weer haar kant opdraait. Hij belt en verzekert haar dat hij haar op Kerstavond ten huwelijk zal vragen in De Toverfluit, begeleid door de warme stem van Frank Galan.

Maar Karel haalt de Toverfluit niet. Op Kerstavond rijdt hij in zijn camper terug vanuit Nederland. In Elspeet, waar een vriend van hem café de Blokhut uitbaat, maakt hij een tussenstop voor een pilsje. Als hij daarna zijn tussen de bomen geparkeerde camper opzoekt, zakt hij in elkaar.

Frank Masmeijer regelt een traplift en twee Filippijnse verpleegsters

Geen ballades en kaarslicht voor Karel die avond, maar tl-lampen in de gangen van het Sint Jansdal-ziekenhuis. Zijn dochter Carola spoedt zich erheen met haar zoon Wesley, net als zijn ex Christa – die zich weer mevrouw Franken noemt. ’s Avonds slapen zij in de naburige Van der Valk en missen daardoor de entree van Nancy. Die heeft haar dienst in de Toverfluit afgemaakt, haar kerstpakje verwisseld voor een ingetogener outfit en is met haar moeder naar Harderwijk gereden.

De volgende ochtend is het hommeles. Christa pikt het niet dat Nancy de hele nacht aan Karels bed heeft gezeten. Ze regelt een beveiliger, die een maand lang toezicht zal houden op wie er de kamer van de doodzieke miljonair mag betreden. Nancy, zo luidt de instructie aan de bewaker, is niet welkom.

Als Karel na een week ontwaakt uit zijn coma, treft hij zijn huisadvocaat Jan-Pieter van Schaijk aan zijn bed, die eerder is teruggekomen van zijn vakantie. Van Schaijk laat de verzwakte Karel een onbeperkte volmacht tekenen, waardoor hij diens zaken mag regelen. Met de volmacht in de hand vraagt hij een lokale notaris om langs te komen in het ziekenhuis. Daar wordt het testament wéér gewijzigd: Christa is nu enig erfgenaam en Karels dochters krijgen pas als zij overlijdt een deel van de erfenis. Carola, die aanbiedt haar vader bij haar in de buurt te verzorgen, houdt hij kort: dat is absoluut niet de bedoeling.


Illustratie Bart Nijstad

Zou hij wel El Bandido kunnen zijn
Die grijsaard die droomt op de bank van het dorpsplein
Hij die zijn hele leven steeds roofde en schoot
Is hij de ware bandido, of is die sinds jaren dood?

Frank Galan, El Bandido

Hij is een van de laatste grootste quizmasters van Nederland: de oud-voetballer Frank Masmeijer. Vanaf 1985 presenteert de vierkante presentator (bijnaam: ‘het sprekende gebit’) hitprogramma’s als de Frank en Vrij-show en de Holidayshow. Internet bestaat nog niet en miljoenen mensen zien hem wekelijks zingen en grappen tijdens zijn avondvullende tv-shows.

Zijn vertrek bij de NCRV in ’94 is tumultueus. Hij zou niet meer passen bij het profiel van de omroep. Maar hij wordt er ook van beschuldigd een vriend een droomreis te hebben laten winnen in de Holidayshow. Hij probeert het nog bij het Duitse WDR en bij Sport7, een zender die na drie maanden alweer ter ziele gaat.

Als de glans van de grote quizzen is uitgedoofd, verkast Masmeijer met zijn vrouw – een voormalig danseres uit de Holidayshow – naar Vlaanderen en gaat in de horeca. Hij opent grand cafés in shoppingcentra in Wijnegem en Waasland en ten slotte De Bastille, aan de Heidebaan in Sint Niklaas. Samen met Frans Bauer zingt hij het hossende publiek toe bij de opening, in november 2012.

Nog geen jaar later is de zaak alweer failliet.

In de goede jaren zoeken Karel en Masmeijer elkaar vaak op. Ze houden van elkaars sterke verhalen en van Hollandse gezelligheid. Ze zakken samen door in de café’s van Masmeijer, waar het feest ’s nachts – met de luiken gesloten – doorgaat. Ook zakelijk doen ze weleens wat. Zo valt het de eigenaresse van dancing De Toverfluit op dat Masmeijer een keer bij haar aan de bar Karel vier Rolexen komt brengen, in verband met „een lening” die hij bij Karel had afgesloten.

Als Karel later overlijdt, is de kluis helemaal leeg

Als Karel ziek wordt, blijft de band sterk. In 2013 is Masmeijer niet alleen druk met het redden van de Bastille, maar ook met zijn zieke vriend. Vrijwel dagelijks is hij bij hem. Om hem op te beuren maar ook om – als Karel de wc niet meer haalt – een emmer onder hem te houden. „Ik kende zijn toekomstplannen en idealen”, schrijft Masmeijer hierover later in een serie mails aan dochter Carola. „Zijn familie en enkele goede vrienden waren zijn leven.” Karel wordt zo hulpbehoevend dat Masmeijer een traplift regelt en twee Filippijnse verpleegsters, die hem „super verzorgen, met liefde”.

Ondertussen leunt Karel steeds zwaarder op de oud-quizmaster. „Karel vergat afspraken, mensen, namen en was constant alles kwijt”, aldus Masmeijer in de mails aan Carola. „Hij heeft mij bij zich geroepen om dagelijks bij hem te zijn, hij was zeer angstig en vertrouwde niemand meer. Hij wilde graag dat ik alles voor hem zou regelen op Curaçao en in Nederland en België.”

En dus gaat Masmeijer met hem naar Breda, om Karel te helpen met het overschrijven van geld van ING naar ABN Amro, wel „900.000 euro”. Karel vertelt hem over „Ronny en Emmy” die een ton hebben geleend voor „zonnebanken”, over de „rolexen, het zilver, de schilderijen” en over zijn „onroerend goed, boot en winkel met bootspullen, inclusief voorraad” op Curaçao. En over het geld dat hij heeft gestald bij Amicorp en bij LFS, een trustkantoor in Hoofddorp.

En dan zijn er de twee zware kluizen in de villa van Franken. Volgens Carola mocht niemand in die kluizen komen, ook zij zelf niet. Ook Masmeijer niet – schrijft hij Carola. „Ik heb nooit iets geweten van kluizen of codes.”

Wat Carola wel weet van de kluizen, komt van haar zoon Wesley. Ze neemt hem in oktober 2012 – hij is dan 11 – mee naar Vlaanderen, waar ze een week lang haar vader verpleegt. Het was een bizarre week, aldus Wesley als hij jaren later voor een van de juridische procedures van zijn moeder zijn herinneringen op papier zet. Zo stond de kachel steevast op 37 graden, „maar toch deed opa een jas aan of een sjaal om en een muts.”

Karel was in de war, herkende zijn dochter en kleinzoon vaak niet, maar wilde hen als hij een helder moment had van alles geven, „de oude schoonmaakspullen die opa al had sinds heel vroeger”, maar ook „de Swarovski-verzameling en de tweepersoons Mercedes cabrio.” Ook zei Karel dat hij zichzelf door zijn kop zou schieten. „Mama heeft toen een vriend van opa gebeld”, weet Wesley daarover. „Die wou niet komen, hij zei alleen waar opa’s pistool lag en dat we die weg moesten halen. Toen heb ik opa’s pistool boven van zijn kamer gehaald en verstopt zodat hij dat niet kon doen.”

In die week liet Karel zijn kleinzoon één van de kluizen zien. „Ik moest opa helpen naar de kluis, want hij kon bijna niet meer lopen”, schrijft Wesley. „Ik zag heel veel contant geld, een stapel van een centimeter of 10 aan briefjes van 500, 200 en 100 en 50. Daarnaast lagen twee stapels van briefjes van 20, een was minimaal 20 centimeter hoog. Ook zag ik één zilver en één zilver met goudkleurig horloge liggen, boven op een paar papieren mapjes.”

Dochter Carola bespreekt later met haar advocaat haar twijfels over de herkomst van al het bezit van haar vader. De advocaat vraagt Carola of het zou kunnen dat er „narcotica-, wapen-, en overige discutabele kwesties” speelden. Ze komt er niet achter.

Als Karel later overlijdt, is de kluis helemaal leeg.


Illustratie Bart Nijstad

Een leven zonder vriendschap is zo troosteloos en koud
Zo doelloos en zo eenzaam, als niemand van je houdt
Waarom leven zo velen in verbittering en haat
Met afgunst, ruzie, onbegrip is niemand toch gebaat

Dennie Christian, Vrienden voor het leven

Het is mei 2013 en het is vol in de huiskamer van de Belgische villa. Karel is tegen elke verwachting in uit zijn coma ontwaakt en na een kort verblijf bij Christa weer ingetrokken in zijn villa met zwembad. Karel heeft stemmingswisselingen en kiest het ene moment voor de ene vrouw, het volgende voor de ander. Deze weken is Nancy aan de beurt.

Karel viert zijn 65ste verjaardag en heeft – behalve zijn dochter Carola, die opeens in ongenade is gevallen – iedereen uitgenodigd. Ook familie die hij al jaren niet meer heeft gezien. Hij wil „met iedereen vrede sluiten, geen conflicten meer ondergaan”, laat hij Nancy weten. Het kan wel eens zijn laatste verjaardagsfeest worden. Frank Masmeijer heeft de hapjes, drankjes en bediening geregeld. Jimmy Davis treedt op met een orkestje. Ook Dennie Christian, een andere graag geziene gast in het feestcircuit in de grensregio, is geboekt.

De sfeer is gespannen. Zelfs schlagerkoning Christian kan de twee kampen die in de maanden daarvoor zijn ontstaan niet nader tot elkaar brengen.

Het ene kamp draait om ex-vrouw Christa die tot Nancy’s schrik naar het feest is gekomen. Zij trekt nauw op met huisadvocaat Van Schaijk. De testamentswijzigingen die in de voorgaande maanden voor de dementerende Karel zijn doorgevoerd, pakken in haar voordeel uit. Het andere kamp, met daarin Nancy, verzamelt zich rond gelegenheidsgastheer Frank Masmeijer.

Rare gebeurtenissen leggen een schaduw over de verjaardag. Zo heeft Nancy aangifte gedaan van een inbraak in de villa in Schilde, toen Karel in coma in Harderwijk lag. De deuren stonden gewoon open, vertelde ze de politie, dus het moest iemand zijn die de toegangscodes wist.

„Op het feestje met Dennie Christian is er duidelijk revanche veroorzaakt en wilde men de macht terug”, beschuldigt Masmeijer later het andere kamp in een mail aan dochter Carola. „Vervolgens moest ik weg en bleven er mensen over, je vader was te beïnvloedbaar.” En ook de Filippijnse meisjes „moesten uit huis”, schrijft hij, „ze zagen te veel”.

Sindsdien weet ik wat men bedoelt met een gebroken hart

Maar volgens Christa zit het precies andersom. „Franken was in die periode in de ban van Nancy en Masmeijer,” schrijft huisadvocaat Van Schaijk in 2016 in een verweerschrift. Volgens de advocaat „veinsde” het duo vriendschap maar wilden ze de zieke miljonair in werkelijkheid „zo snel mogelijk en zoveel mogelijk geld afhandig maken”. Zo zou Masmeijer Karel hebben wijsgemaakt dat de financiële wereld op instorten stond en 45.000 euro in contanten hebben opgenomen, schrijft de advocaat. Van dit bedrag „ontbreekt ieder spoor”, net als van „een groot deel van de administratie”. Ook vertrouwt hij Nancy niet. Zij „heeft volgens een huisvriend een dure auto overgehouden aan haar kortstondige avontuur met Franken”, schrijft de advocaat.

De strijd om zijn aandacht en zijn geld ontgaat de jarige Karel op de avond van zijn verjaardagsfeest. Hij zit broos en ziek in een rolstoel. Een oude vriend ziet hoe Nancy hem uit de stoel trekt en tegen zich aandrukt voor een moeizaam dansje. Zolang er gasten zijn, houden Christa en Nancy het netjes. Maar later op de avond ontstaat er alsnog schreeuwende ruzie, ook over de gage voor Dennie Christian. De envelop voor de zanger is nergens meer te vinden.

Voor Nancy is het de laatste avond met haar Karel, schrijft ze later. „We zijn samen dan naar boven gegaan, ons pyjamaatje aangetrokken, en lekker in ons mandje gekropen, dicht tegen elkaar aan, nog even nagepraat over de prachtige dag die we hadden meegemaakt, en zo is hij stilletjes in slaap gevallen in m’n armen.”

Maar als zij de volgende ochtend wakker wordt, is Karel verdwenen. Zijn auto staat niet meer in de garage en Nancy kan hem nergens vinden. „Ik heb dagen aan één stuk liggen bellen naar hem, maar hij nam niet op. Ik heb alle ziekenhuizen gecontacteerd. Als ik ging werken lag mijn gsm achter de toog bij mijn bazen, in geval hij op dat moment zou bellen. Maar niets.”

Een tijd later komt Nancy „het verdict” ter oren. Karel blijkt „opeens hertrouwd” met Christa, die de zorg over de steeds zieker wordende miljonair weer op zich heeft genomen.

Het huwelijk wordt niet, zoals de eerste keer, voltrokken op de stralend witte stranden van de Bahama’s. Deze keer gebeurt het snel en efficiënt, in Amsterdam. Daar melden zich op 2 juli 2013 Karel en Christa, met twee getuigen – vrienden uit Nederland en Vlaanderen. Het is een bijna zakelijke transactie: een dag eerder hebben ze bij een notaris in Diemen de huwelijkse voorwaarden minutieus vastgelegd.

Nancy schrijft aan dochter Carola, die evenmin wist van het hertrouwen van haar vader: „Sindsdien weet ik wat men bedoelt met ‘EEN GEBROKEN HART’.”


Illustratie Bart Nijstad

Maar kind, je weet toch wel, dat rijkdom snel vergaat
Denk eraan, want straks is het te laat
Butterfly, oh, butterfly
Geld alleen brengt geen geluk

Dennie Christian, Butterfly

Op woensdag 30 juli 2014, om half twee ‘s middags, komt een handjevol mensen naar de aula van crematorium De Nieuwe Ooster in Amsterdam. Karel Franken is zes dagen daarvoor overleden in Amsterdam, als echtgenoot van Christa. Zijn laatste jaar was ronduit slecht.

Het contrast met het verjaardagsfeestje met live muziek, ruim een jaar eerder, is groot. Christa en haar moeder zijn er, net als een handvol oude vrienden van Karel. Maar van het andere kamp is er niemand.

Huisadvocaat Van Schaijk heeft direct na het overlijden van Karel aan Frank Masmeijer laten weten dat die niet naar de crematie mag komen: „Contact wordt in het geheel niet op prijs gesteld.” Ook dochter Carola krijgt een mail waarin staat: „U bent niet welkom in het rouwcentrum.” Haar zus en moeder worden eveneens afbesteld, net als Nancy. Die krijgt „dreigtelefoontjes” van Van Schaijk, schrijft ze later. Ze mocht zich „zeker niet vertonen”. Tot haar verdriet wordt Karel in Amsterdam gecremeerd, terwijl hij wilde dat zijn as werd uitgestrooid over „de zee van Curaçao”.

Zanger Jimmy Davis is er evenmin. Christa had hem wel gebeld, vertelt hij aan de telefoon. Hij moest zich enorm haasten om op tijd te komen, na een show in baancafé De Bierhoeve in het Vlaamse Poederlee. Maar het tijdstip dat Christa door had gegeven klopte niet. „Het was het verkeerde uur, alles was al achter de rug”, zegt hij. „En dat wist ze.”

Het is een roemloos einde van een rijk leven, vindt ook Frank Masmeijer als die in 2015 dochter Carola mailt over zijn oude vriend. „Ik heb zelf ook een moeilijke tijd, maar denk maar zo, onze tijd komt nog”, schrijft hij nadat hij net acht maanden in voorarrest heeft gezeten, als verdachte van cocaïnehandel. „Gezondheid is het allerbelangrijkste, geld niet. Kijk maar naar je vader.”

Nalatenschap Karel Franken

Deloitte stelde de waarde van de nalatenschap van Karel Franken vast op 2,6 miljoen euro. De taxatie maakt geen melding van cash en horloges.

Nancy ontving niets uit de erfenis. Op Curaçao is ze nu gelukkig met haar ‘Tonneke’, een oude vriend van Karel. Ze laat weten dat ze geen auto heeft overgehouden aan haar relatie. Ze werkte mee aan dit verhaal, mits we haar achternaam niet noemden. Billijkheidshalve noemen we ook Christa’s achternaam niet.

Christa ontving het grootste deel van de erfenis. Ze reageert niet op vragen van NRC.

Carola Franken procedeerde jarenlang tegen Christa en advocaat Van Schaik. Volgens haar is er „een vooropgezet spelletje gespeeld” rond het overlijden van haar vader. „Hoe kon hij een volmacht tekenen, terwijl hij verward uit een coma kwam? Waarom mochten Wesley en ik niet op de begrafenis komen? Waarom moest ik van Van Schaijk geld terugbetalen dat mijn vader in mijn woning had geïnvesteerd?” Ze weet niet waar de as van haar vader is.

Frank Masmeijer zit negen jaar celstraf uit in België voor cocaïnesmokkel. Volgens het vonnis liet hij op 16 mei 2013 32.500 euro overmaken van een rekening van Karel naar een vriend, die het geld opnam en aan Masmeijer gaf. Hij reageert niet op brieven van NRC, zijn advocaten zeggen geen contact te hebben.

Advocaat Jan Pieter van Schaijk wil niet reageren. Het gerechtshof van Leeuwarden oordeelde in 2017 dat hij geld had opgeëist bij Carola Franken uit naam van Karel Franken, zonder dat hij daartoe was gemachtigd. In april 2020 is hij door Carola Franken „formeel aangesproken op verschuldigd smartengeld” omdat zij in 2014 geen afscheid mocht nemen van haar vader.

Notaris Eef Wemes uit Harderwijk is in april 2020 door de advocaat van dochter Carola Franken aansprakelijk gesteld voor geleden schade. Hij zou volgens haar nooit het testament van haar vader hebben mogen wijzigen toen die in januari 2013 zeer verward in het ziekenhuis in Harderwijk lag. Hij wil niet reageren.