Reportage

Opgesloten op een Spaanse camping: ‘De dagen gaan hier snel voorbij, hoor’

Vast in het buitenland Enkele honderden van zo’n 20.000 Nederlanders willen weg uit Spanje. Per vliegtuig, huurauto of desnoods per vrachtschip.

Ans en Willem Verloop samen met hun hondje Balou op camping Giralda in Isla Cristina.
Ans en Willem Verloop samen met hun hondje Balou op camping Giralda in Isla Cristina. Foto Javier Fergo

Camping in Isla Christina

Bella, Balou en Bailey rennen blaffend in het rond achter een geïmproviseerd groen hekje. De levensruimte van Willem (62) en Ans (61) Verloop is iets groter dan die van hun drie maltezers. Het Nederlandse echtpaar is door het coronavirus veroordeeld tot een stacaravan en een buitenplaatsje op camping Giralda, in het Zuid-Spaanse Isla Cristina. Bij elkaar zo’n twintig vierkante meter. „We zouden nu normaal gesproken bij onze kinderen in Nederland zijn”, zegt Willem Verloop. „Voorlopig praten we dan maar via Skype met ze.”

Willem en Ans Verloop hadden na een verblijf van zes maanden begin april terug naar Nederland willen reizen, maar werden net als vele andere Nederlanders verrast door de lockdown die de Spaanse overheid op 14 maart doorvoerde. Zo’n tachtigduizend Nederlanders wisten de voorbije anderhalve maand op verschillende manieren het land te verlaten. Daaronder waren ongeveer duizend Nederlanders die gebruikmaakten van acht speciale repatriëringsvluchten. De laatste landde afgelopen weekeinde vanuit de Canarische Eilanden op Schiphol.

Vorig jaar verbleven er in de meivakantie honderdduizenden Nederlanders in Spanje. Volgens een zeer ruwe schatting zouden dat er nu nog twintigduizend zijn. Daarvan zouden er volgens de Nederlandse ambassadeur Jan Versteeg „enkele honderden” naar Nederland willen. De ambassade in Madrid probeert mensen bij te staan als ze om wat voor reden dan ook terug willen. Het lukte onlangs een Nederlandse vrouw met een vrachtschip van Ibiza te halen toen er geen vluchten meer naar het vasteland waren.

De ambassade onderhoudt op verschillende manieren contact met Nederlanders. Via de officiële Facebookpagina wordt informatie verspreid en op zijn eigen account schrijft de ambassadeur dagelijks een blog. Versteeg: „Je komt de meeste uiteenlopende verhalen tegen. En gelukkig helpen Nederlanders elkaar onderling ook via sociale media met [hashtag] #hulpaanbod. Zo stelt iemand bij Valencia campers beschikbaar voor mensen met vliegangst. Als mensen echt in nood zijn, kunnen ze zich rechtstreeks tot ons richten. Maar als het kan, dan kunnen mensen toch nu het beste blijven zitten waar ze zitten.” Versteeg zit zelf al zes weken ‘opgesloten’.

Het verschil tussen de ambtswoning van de ambassadeur en de camping in de Zuid-Spaanse provincie Huelva is groot, maar de regels van de lockdown zijn voor vrijwel iedereen hetzelfde. In de praktijk komt het er in Spanje op neer dat mensen alleen voor noodzakelijke werkzaamheden, een boodschap, een bezoek aan de dokter en een wandeling met kind of hond naar buiten mogen. Hoewel Willem en Ans Verloop vlakbij de zee zitten, is het strand verboden gebied. „Dat is natuurlijk wel vreemd, maar je kunt op slechtere plekken zitten”, zegt de voormalige bestuurder van een Amsterdamse rondvaartboot. „De dagen gaan hier snel voorbij, hoor.”

De uitbraak van het coronavirus zorgde in het rustige Isla Cristina voor een abrupte omslag. Vanaf half maart liep het aantal besmettingen in Spanje snel op en zag het echtpaar de camping in sneltreinvaart leegstromen. Maar in tegenstelling tot vele landgenoten durfden ze de terugreis naar het Noord-Hollandse Broek op Langedijk niet aan. „Mijn man heeft een hele zware hartaanval gehad en we vinden het gewoon te link om met de caravan te gaan rijden terwijl er onderweg niets open is”, zegt Ans Verloop. „Dan zouden we ergens langs de kant van de weg moeten slapen. Dat doen we niet. Dus hebben we besloten om hier maar te blijven.” Haar man: „We zijn net als een aantal anderen hier in januari heel erg ziek geweest. Drie tot vier dagen lagen we met een enorme druk op onze borst op bed. Ik heb nog nooit eerder zoiets gehad. Maar gelukkig zijn we hersteld. Achteraf denk je nu wel: ‘Zou dat corona zijn geweest?’ Er is niets getest.”

Camping, winkel en douches dicht

De Spaanse campingbaas Alejandro Rueda stelde zich coulant op en liet het echtpaar met een ander Nederlands stel en een twintigtal Duitsers, Engelsen en Belgen blijven. Om kritiek van bewoners uit Isla Cristina te vermijden, legde hij zijn gasten wel beperkingen op. De camping is officieel dicht, de winkel ging op slot, de douches zijn afgesloten en gasten mogen niet bij elkaar zitten. „De meeste campings zijn helemaal dicht gegaan, maar dat wilden we deze mensen niet aandoen. Dit zijn toch onze vaste klanten”, stelt Rueda in zijn kantoor.

Lees ook: Na zes weken mogen Spanjaarden hun kinderen weer uitlaten

Zolang de lockdown duurt, proberen de gasten er het beste van te maken. Ze volgen het nieuws met hun schotelantennes in alle talen. „Je probeert alles bij te houden en dan zie je wel dat Spanje het veel strenger aanpakt dan Nederland”, stelt Willem Verloop. Zijn echtgenote beaamt dat: „Het werd al vrij snel duidelijk dat het niet om een griepje ging. Ik denk dat ze hier de juiste maatregelen treffen. Wij schrokken juist van beelden uit Nederland, waar mensen massaal op het strand en in het bos lopen. Dan houden wij ons hart vast voor onze kinderen die daar in de zorg werken.”

Zo’n vijftig meter verderop verkeert het andere gestrande Nederlandse echtpaar in een vergelijkbare situatie. Gerrit (73) en Lia (67) Mooij genieten met hun twee podenco’s sinds november vorig jaar van de Spaanse zon, maar de noodtoestand heeft grote impact op het dagelijkse leven. „Mijn man heeft alzheimer en ik ga niet in mijn eentje 2.500 kilometer terugrijden”, legt Lia Mooij uit. „We zitten binnen een poort achter een hekwerk. We hebben een eigen douche en een eigen toilet. Ons kan niets gebeuren. Maar toch wordt het verlangen naar onze caravan in Hoenderloo steeds groter. Misschien is dat ook iets psychologisch. En wil je dat nu juist omdat het even niet kan.”

De Nederlanders proberen de komende weken net als honderden andere landgenoten al dan niet met de hulp van de ambassade een uitweg te zoeken. Volgens ambassadeur Versteeg is er in theorie niets wat de Nederlanders tegenhoudt om terug te keren en mogen ze door Spanje, Frankrijk en België naar huis rijden. „We zijn bezig om te kijken of we met de juiste papieren samen met twee auto’s terug kunnen gaan. Als dat lukt willen we rond 15 mei proberen te vertrekken”, laat Ans Verloop na de ontmoeting via Whatsapp weten.

Daarna zal het al snel weer de grote vraag worden of ze in het najaar weer terug kunnen voor de overwintering in Isla Cristina.

Lees ook: In Zuid-Spanje hopen ze op het toeristenseizoen van 2021