Recensie

Recensie Media

Meer dan genoeg strategische frustratie

De makers zullen gebaald hebben, dat Nioh slechts een luttel jaar voor Sekiro: Shadows Die Twice op de markt kwam: beide spellen zetten moeilijke gevechten centraal en plaatsen zich in ondoorgrondelijke gebieden in het Japan van de Sengoku-periode (1467-1615).

From Software (maker van Sekiro) was de oude formule echter beu en zette in op precisie in plaats van keuzevrijheid. Ruim baan voor het verrassend sterke Nioh van Team Ninja, dat vol inzet op verbreding en diepgang. Naast de vele wapenopties en verbetermogelijkheden van deel één zijn nu nog meer mogelijkheden toegevoegd om je vechtstijl aan te passen, met onder andere de zogenoemde ‘Soul Cores’, die speciale superaanvallen mogelijk maken. Wil je een vertrouwde vechtstijl overboord zetten of juist aanscherpen en evolueren, dan kan dat op elke mogelijke manier – overal zijn nieuwe wapens en vaardigheden te vinden. Alleen ben je door de bomen het bos regelmatig kwijt.

Nioh 2 speelt zich af vóór deel een. Je bent niet meer de Ier William, maar Hide, een stille half-demon die op het pad beland van de kolderieke marktkoopman Tokichiro. Samen gaan ze op pad om te speuren naar een paar lucratieve stenen, strijdend tegen vijanden, in een historisch ingestoken verhaal dat weinig boeit. Hide is wel volledig naar wens te stylen, van zijn of haar tatoeages tot de vorm die zijn of haar demonische kant aanneemt.

Jammer blijft dat Team Ninja, anders dan From Software, weer voor een wereld kiest die bestaat uit losse levels in plaats van één grote ruimte. Zo blijft het bij hapklare brokken met vermoeiende eindgevechten. Maar Nioh 2 biedt meer dan genoeg strategische frustratie voor elke From-liefhebber die naar een game van de oude stempel snakt.