‘Sommige ruiters zien nu bijna niemand meer’

Sport en maatschappij De sportwereld ligt bijna volledig stil, ook voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapten. De ruiters van paardenvereniging VPG Opmeer mogen niet naar de manege.

Wanneer Geert Jan Borst (23) op een doorsnee vrijdagavond zich meldt bij Manege Warnaar in het Noord-Hollandse Oude Niedorp, zijn de meeste ruiters al klaar voor hun wekelijkse rit op een paard of pony. Als vrijwilliger bij VPG Opmeer is het al ruim vijf jaar zijn taak om het de leden naar hun zin te maken.

De ruiters die Borst begeleidt hebben een verstandelijke, lichamelijke of meervoudige beperking. Sommige leden zijn zwaar autistisch en wonen onder begeleiding, anderen zitten in een rolstoel en kunnen niet praten. Het zijn vooral tieners en twintigers, een enkeling gaat richting de zestig. „Sommige ruiters zijn al meer dan 25 jaar lid”, zegt Borst.

Voor veel leden is het avondje paardrijden een van de hoogtepunten van de week. Ze zijn actief in de buitenlucht, doen er met zijn allen spelletjes zoals een stoelendans met de paarden, en blijven na de les vaak nog rondhangen op de manege. „Soms komt er een met een chagrijnig hoofd binnen”, vertelt Borst. „Maar bij ons, met de activiteiten die we voor ze organiseren, krijgen ze weer wat meer zelfvertrouwen en gaan ze vrolijk weg.”

Door het coronavirus zijn de ruiters al ruim een maand niet op de manege geweest. Dat leidt bij sommigen tot agressieproblemen. „Onze leden zijn mentaal niet uitontwikkeld, waardoor ze de situatie lang niet allemaal begrijpen. Vooral zij met de zwaarste beperkingen. Hun leven is voor een deel overhoop gegooid, hun gewoontes zijn verdwenen. Sommige jongens en meisjes zien nu bijna niemand meer.”

Juist dat isolement maakt het voor deze ruiters zo moeilijk. Waar sport voor veel mensen een onderbreking is van hun drukke leven, is het voor de leden van VPG Opmeer een manier om in een vertrouwde omgeving de dagelijkse problemen die hun handicap met zich meebrengt te vergeten. Niet alleen voor de leden met een lichamelijke beperking, voor wie het paardrijden een van de weinige manieren om aan beweging toe te komen, maar ook voor ruiters met een zware vorm van autisme.

Borst voorziet een moeilijke periode voor zijn pupillen. „Ook omdat we ze niet kunnen vertellen wanneer ze weer terug mogen komen.” Daarom houden hij en de andere vrijwilligers van VPG Opmeer zoveel mogelijk contact met de ruiters. „Om ze te laten weten dat we ze niet vergeten in deze moeilijke tijd.”