Opinie

Heerlijke tijd

Marcel van Roosmalen

Ik zal u de taferelen die zich op onze zolder rondom de jaarlijkse belastingaangifte afspelen verder besparen, maar ik stuitte wel weer mooi op mijn vader.

Mapje foto’s van een jaar of twintig geleden, mijn vader vanuit allerlei standen gefotografeerd. Waarschijnlijk door mijn broer, die toen ook al bijna blind was.

Mijn vader, uitsluitend zittend in ‘zijn stoel’. Slapend boven een boek.

Waakzaam voor de televisie.

Gewoon zittend.

Ik was hem toch ook, dat zag ik opeens ook wel.

Het verschil tussen ons was dat hij wel goed was in het bijhouden van de administratie. Voor alles een mapje, alle mapjes in archiefkasten en daar dan kleurenstickertjes opplakken.

Ik heb ze een paar weken geleden leeggekieperd in de gele container die we hebben gehuurd, al die verzekeringspapieren en bankafschriften. Al die dossiers over rivieren en dijken, ik heb geprobeerd het te lezen maar ik kwam er niet doorheen. Al die boeken die hij kaftte met bruin papier: weg. En die computer er ook achteraan. Bureau in stukken geslagen, niemand die het wilde hebben.

Negen jaar na zijn dood was er niets meer over. Zijn druivenstruik verdord, zijn vrouw wegkwijnend in de bossen van Groesbeek, tegen haar zin opgesloten. Zijn graf overwoekerd door het zevenblad, nul hits op het internet.

We, zijn kinderen, hadden met de kennis van nu wel wat minder rigoureus tekeer kunnen gaan, want wie wilde dat rijtjeshuis nog kopen?

Een buurman had ‘vreemdelingen’ in onze container zien kruipen. Ik keek naar foto’s van mijn vader in zijn stoel, kampioen van de intelligente lockdown.

Amper vrienden, bezoek alleen op verjaardagen, broers en zussen liefst alleen telefonisch, meer dan anderhalve meter afstand geen probleem. Een man die ook na zijn pensionering gewoon doorwerkte op zijn kamertje waar ze hem uithaalde als de televisieprogramma’s waren afgelopen en ze naar bed wilde.

Ik stelde me hem in deze tijd voor, een man die zijn leven lang luisterde. Op dinsdagen met mijn moeder voor de televisie, voor de zekerheid anderhalve meter uit elkaar. Bij alles zou hij zich hebben afgevraagd of het wel zou mogen van Rutte en hij zou, gewoon voor de zekerheid, nog een stapje verder zijn gegaan dan de officiële regels.

Ineens het besef dat hij deze coronatijd heerlijk had gevonden.

Ik stopte de foto’s terug in het mapje.

Dag vader, tot de volgende belastingaangifte.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.