Opinie

Bevrijdingsdag

Dagboek Coronavirus

Op woensdag 25 april 1945 nam het Italiaanse verzet in naam van het Italiaanse volk de macht over van wat er nog resteerde van het fascistische regime en de Duitse bezetting. Dus afgelopen zaterdag was het Bevrijdingsdag.

Zoals elk jaar legde de president van de Italiaanse Republiek een krans bij het graf van de onbekende soldaat op het Altaar van het Vaderland op Piazza Venezia in Rome. Deze keer was hij moederziel alleen en droeg hij een mondkapje. Het plein was afgezet en verlaten. Ook de corazzieri die de erewacht vormden en de krans torsten, droegen mondkapjes onder hun wuivende helmbossen. Zoals elk jaar werd er een saluut gebracht door de Frecce Tricolori, het 313e aerobatisch trainingssquadron, dat in formatie over Rome vloog met rook in de kleuren van de Italiaanse vlag. Deze keer kon de bevolking van Rome dit spektakel uitsluitend bewonderen door het zolderraam of op YouTube.

Stella en ik zaten aan ons open raam en we hoorden de basdreunen van een versterkte band in de verte. Het klonk als een bevrijdingsconcert dat ze vergeten waren af te zeggen. Het was bevreemdend om dit ooit vertrouwde gedruis te horen. Op internet ontdekte Stella dat er een paar musici op grote afstand van elkaar in de verlaten Giardini Luzzati waren gezet voor een speciale uitzending van het lokale televisiekanaal.

Het was wrang om de bevrijding onder huisarrest te moeten vieren. De vrijheid om te mogen staan en gaan waar we willen en om te verkeren met wie ons behaagt, met grote offers bevochten op het fascisme, hebben we zonder slag of stoot opgegeven omdat andere prioriteiten prevaleerden, net zoals toen. En evenals toen patrouilleren de ordediensten om te controleren of iedereen zich houdt aan de verordeningen die omwille van het heilige nationale belang zijn uitgevaardigd.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.