Wat is het geheim van dit boek, het onverwachte?

Iedereen leest Wekelijks schrijft NRC over de populairste boeken van dit moment. Deze week: Naar de overkant van Santa Montefiore, dat doet denken aan Engelse tv-series in en om dorpen met stokrozen kwekende vrouwen en mannen met eeltige handen.

De Britse Santa Montefiore schrijft sinds 2001 elk jaar een roman. Sinds 2003 zijn dat standaard bestsellers. Net uit, net vertaald en alweer prominent aanwezig op de bestsellerlijsten is Here and Now. Naar de overkant in het Nederlands.

„Marigold stond met haar mok thee voor het keukenraam” lees ik en ben verkocht. Marigold heeft het niet makkelijk. Haar man is vooral bezig met zijn geknutsel. Haar ene dochter vreet de boel uit en de andere kroop alleen maar weer onder haar dak vanwege liefdesverdriet om een latin lover die geen kinderen wil („waarom bleef ze in het diepst van haar romantische, bezeerde hart nog steeds naar hem verlangen?”). En dan is er ook nog haar chronisch slechtgehumeurde moeder. De lezer kan daarom lachen, maar het mens zal maar in je huis wonen. En Marigold maar koesteren en zorgen en de spil zijn van het dorpsleven. En ze dementeert, ook dat nog.

Montefiore kent haar stiel. Net als je denkt, hoe moet dit nu, doemt de échte hoofdpersoon op: Marigolds oudste dochter Daisy, een aantrekkelijke vrouw (nooit ‘mooi’, dan deugt ze niet) met „weerbarstige haren”.

Ik lees en voel me veertien met een boek ‘voor oudere meisjes’. Ha, dacht ik toen, zó doe je dat dus met die liefde. Nu is dit boek een roomsoes. Ik houd wel van een soesje op zijn tijd.

Naar de overkant telt veel bladzijden met heel veel uitvoerige beschrijvingen. Het doet denken aan Engelse tv-series in en om dorpen met stokrozen kwekende vrouwen en mannen met eeltige handen. Het is rustgevend. Verdovend. Een drug. Ik ben op pagina 100 en er is nog niks gebeurd. Wat is het geheim van dit boek, het onverwachte? Het geheim is dat het onverwachte er niet is.

Net als je denkt, hoe moet dit nu, doemt de échte hoofdpersoon op

Uiteindelijk gaat het om de Mr. Darcy van het verhaal (voor wie dit niets zegt: lees het briljante Pride and Prejudice van Jane Austen, en leer alles over de huwbare edelman en hoe hem voor het altaar te krijgen). Dat Daisy de erfgenaam van het grote landgoed met „lichtjes in zijn lichtblauwe ogen” krijgt, staat direct vast. Dat is geen spoiler, zo hoort dat. Het boek draait om de weg er naartoe.

Al geef ik toe dat ik soms de zoveelste natuurbeschrijving met roodborstjes even oversla, Naar de overkant verveelt me niet. En waar lees je zo’n unverfroren Godsbewijs?: „Ach, radiogolven kunnen we ook niet zien. Maar we kunnen wel de muziek horen die ze overbrengen”.

Het meest verleiden me de romantische clichés. Ik bewaarde mijn favoriet voor het laatst. Dit is hem: „Maar haar hart huilde”. Enorm in vier woorden, enormiteit in alle opzichten. Ik moet om die clichés lachen, maar wel in het besef dat ze de pendant zijn van de love songs die we allemaal van harte meezingen. Ik vind ze idioot en gewaagd. En iedereen trapt erin, júist wie dat nu geërgerd ontkent.

Laat je gaan, geef je over. Hier is er nog eentje: „Zijn ogen straalden, zijn wangen bloosden in de goudgele gloed van de zonsondergang. ‘Wil je met me trouwen?’”.

Reacties: boeken@nrc.nl