Recensie

Recensie

Ricky Gervais verkiest komedie boven tragiek in After Life 2

Serie In seizoen twee van ‘After Life’, speelt de Britse komiek wederom de cynische dorpsverslaggever die zijn overleden vrouw mist.

Bittere journalist Tony (Ricky Gervais) met zijn overleden vrouw Lisa (Kerry Godliman) in de serie After Life 2.
Bittere journalist Tony (Ricky Gervais) met zijn overleden vrouw Lisa (Kerry Godliman) in de serie After Life 2. Netflix

‘Gezond zijn is gewoon langzamer sterven.’ In het tweede seizoen van After Life, de tragikomedie van Ricky Gervais, zijn de observaties nog altijd zwartgallig, ook al kondigde Tony Johnson (Ricky Gervais) tegen het einde van het eerste seizoen aan niet meer levensmoe te zijn.

In de Netflixserie probeert Tony de dagen door te komen, terwijl hij het gemis van zijn overleden vrouw Lisa Johnson (Kerry Godliman) niet kan verkroppen. Toch geeft hij de bewoners van het Britse dorp Tambury steeds meer ruimte om zijn woonkamer en zijn gemoedsrust binnen te dringen. De vriendschappelijke handreikingen van zijn zwager, de postbode en de goedgemutste buurtprostituee blijven de onophoudelijke kritiek van Tony’s innerlijke tuchtcommissie doorstaan. „Te eerlijk”, typeert zijn grote liefde Lisa hem in een postume videoboodschap. „Dat is niet altijd het beste beleid”.

Maar Tony kan zichzelf niet helpen. Begrijpelijk, als zijn zwager hem meeneemt naar een snotterende yoga-goeroe die verklaart dat ziek zijn slechts een state of mind is. Of als hij met fotograaf Lenny voor The Tambury Gazette een bejaarde interviewt over een felicitatie van de koningin. Lenny’s stiefzoon, die tijdens de openingsscène door zijn neusgaten op twee blokfluiten blaast, krijgt een werkervaringsplek bij de streekkrant. In kleingeestigheid op de redactievloer en in de onderlinge irritaties komt de serie dicht in de buurt van de komedie The Office die Gervais wereldwijde roem bezorgde.

Lees ook dit interview: Ricky Gervais is de man die alles kan (behalve zingen)

Het eerste seizoen van After Life werd geprezen om de nieuwe kant die Gervais liet zien. Binnen de komedie liet hij ook tragische elementen toe. In de eerste drie afleveringen, die vooraf beschikbaar waren voor de pers, ligt de nadruk meer op komedie. Met het fileren van de irrationele gedachtes en overtuigingen van zijn naasten, valt Tony in herhaling. De gezonde dosis realisme blijft verfrissend, en de cast beheerst de kunst van onderkoelde Britse komedie, maar er staat weinig op het spel. Pas in aflevering drie, wanneer de toekomst van de streekkrant op de tocht staat, wordt de inzet van de serie hoger. Hopelijk kabbelt het daarna wat minder door.