Foto Kees van de Veen

‘Pap, ik hou van je, en groetjes aan mam’

Piet Franssen uit Tegelen, Noord-Limburg, had net zijn vrouw verloren toen hij zelf ziek werd. Dat was half maart. „Mijn moeder leed aan parkinson”, zegt Martin Franssen (45), hun zoon. „Ze heeft euthanasie gekregen.” Hij was erbij geweest en daarna was hij met vakantie gegaan naar Zuid-Afrika. Na anderhalve week werd hij gebeld door zijn zus Monique (42). „Slecht nieuws, zei ze. Pap ligt op de IC met corona.”

Martin wilde onmiddellijk terug naar huis, maar dat lukte niet. Zuid-Afrika was net in lockdown gegaan. Pas op 10 april kon hij gerepatrieerd worden. Zijn vader was inmiddels wegens capaciteitsproblemen van Venlo overgebracht naar Assen. „Achteraf denk ik dat de artsen gewacht hebben tot ik er weer was, want de volgende dag werden we al naar het ziekenhuis geroepen.

Als onze vader al zou herstellen, zeiden ze, dan zou dat met grote schade zijn, en niet alleen aan zijn longen. Zijn voeten zouden geamputeerd moeten worden, en ook een deel van zijn onderbeen, want daar was te weinig zuurstof gekomen. Zijn duim en wijsvinger was hij ook kwijt. Psychisch zou hij niet meer dezelfde zijn. Dachten wij dat onze vader dat nog wilde? Uiteindelijk zeiden mijn zus en ik: nee. Hij wilde leven, maar niet zo.”

Op 16 april mochten Monique en Martin afscheid komen nemen op de IC. Monique hield een telefoon bij haar vaders oor: zijn kleinzoon. Martin fluisterde: pap, ik hou van je, bedankt dat je mijn vader was en groetjes aan mam. „Hij was niet bij kennis, maar de artsen zeiden dat zijn oren het nog deden.” Kort daarna stierf Piet Franssen, 73 jaar oud. Tot zijn pensioen werkte hij bij een transportbedrijf. Personeelszaken, planning. Hij had diabetes en een hoge bloeddruk. „Maar niet heel ernstig”, zegt zijn zoon.

 

Fotoreportage Kees van de Veen
Fotograaf Kees van de Veen maakte een reportage op de intensive care in Assen. Hij volgde Piet Franssen en zijn familie van de opname in het ziekenhuis tot aan de uitvaart.

Martin Franssen: ‘Ik moest denken aan films als Virus en Pandemic. Opeens zit je er zelf in, zo vreemd, zo beangstigend.’

‘Mijn zus en ik keken naar al die getallen, maar die zeiden ons niets. De druk op zijn longen was maximaal, dat begrepen we wel. De borstkas van onze vader ging maar op en neer, heel onnatuurlijk.’

Martin Franssen: ‘Het was de eerste keer dat ik mijn vader weer zag na mijn moeders dood. Pap, wat doe je nou toch? Zo zielig. Hij was wel nog steeds helemaal mijn vader, niet vermagerd of zo. Ik had erger verwacht.’

‘Hier houdt mijn zus mijn vaders hand weer vast. Dat ik het niet durfde kwam misschien doordat ik net uit Zuid-Afrika kwam. Daar mocht je niet eens meer op straat lopen en iedereen had mondkapjes op. Dan word je heel bang voor besmetting.’
Foto Kees van de Veen
‘Mijn zus houdt de hand van mijn vader vast. Dat was op 11 april. Ik zit aan de andere kant van het bed. Ik durfde hem niet aan te raken.’
Foto Kees van de Veen
Martin Franssen:‘Hier houdt mijn zus mijn vaders hand weer vast. Dat ik het niet durfde kwam misschien doordat ik net uit Zuid-Afrika kwam. Daar mocht je niet eens meer op straat lopen en iedereen had mondkapjes op. Dan word je heel bang voor besmetting.’

Martin Franssen: ‘Mijn vader sliep en toch hield mijn zus de telefoon met mijn zoon bij zijn oor. De artsen zeiden: zijn oren doen het, hij kan het horen, hij kan alleen niet reageren.’

‘Dat is mijn zusje en die man ernaast ben ik. We huilen en zij knijpt in mijn hand. Dat was op 16 april. We hadden net afscheid genomen.’

‘Mijn vader is net dood en je ziet al dat zijn kleur veranderd is. Zo snel is het leven uit iemand verdwenen, bizar gewoon. Ik heb dat ook bij mijn moeder gezien.’
Foto Kees van de Veen
‘Mijn vader is net dood en je ziet al dat zijn kleur veranderd is. Zo snel is het leven uit iemand verdwenen, bizar gewoon. Ik heb dat ook bij mijn moeder gezien.’
Foto Kees van de Veen
Martin Franssen:‘Mijn vader is net dood en je ziet al dat zijn kleur veranderd is. Zo snel is het leven uit iemand verdwenen, bizar gewoon. Ik heb dat ook bij mijn moeder gezien.’

Martin Franssen: ‘Hier wordt mijn vader toegedekt en daarna gaat hij in zo’n speciale hoes voor mensen die aan corona zijn overleden.’

Martin Franssen: ‘Hier wordt mijn vader weggereden. Daar waren wij niet meer bij. We waren onderweg naar huis toen we werden gebeld dat hij was overleden.’

‘Daar gaat hij dan, naar de koelcel. Je weet dat het zo is, en toch kun je het niet bevatten.’

Martin Franssen: ‘Mijn zus en ik zitten links op de bank en onze vader drinkt een Texels biertje, Skuumkoppe. De uitvaartleidster vertelde zijn levensverhaal. Dat hadden wij voor haar gemaakt. De muziek was uit The Good, the Bad and the Ugly, onder andere. Mijn vader hield van filmmuziek.’

Martin Franssen: ‘De uitvaart was in hetzelfde crematorium waar we zes weken eerder afscheid van onze moeder hadden genomen. Toen mocht iedereen er nog bij zijn, al was de regel al wel: geen handen schudden.’