Recensie

Recensie Muziek

Smetteloze cellotechniek, en ook nog zo’n stem

Nu het live concertleven volledig stil ligt, is er plotseling tijd voor die cd’s die je al een poosje dringend wilde beluisteren. Neem Reið, het vijfde album van de altijd avontuurlijke celliste Maya Fridman dat enkele maanden terug verscheen. Het IJslandse ‘reið’ betekent reis. Of zoals Fridman schrijft in de liner notes: „het gevoel dat de ene wereld sterft, terwijl er met iedere knippering van mijn ogen een nieuwe opdoemt.” Een rake metafoor in crisistijd.

Even raak zijn Fridmans vertolkingen van vijf eigentijdse stukken. Neem de triptiek Reid - Hagall - Bjarkan van componist Fjóla Evans, waarin Fridman een episch klankparcours aflegt langs donderende pizzicati, ronkende snaren en etherische flageoletten. Of Giovanni Sollima’s Hell I: melodische volbloedslyriek met een folkloristisch tintje. Dat Fridman naast een smetteloze cellotechniek ook over een prachtige stem beschikt, bewijst ze in Heroin. Componist David Lang omkleedde de tekst van de Velvet Underground-klassieker met nieuwe noten.