Brieven

Persconferentie rutte (1)

Ons beleid in zorginstellingen is hardvochtig

Foto Olivier Middendorp

Inmiddels is duidelijk dat wie noodgedwongen in een verpleeg- of verzorgingshuis moet wonen alle zeggenschap over het eigen leven kwijt is. Je krijgt dagelijks te maken met verzorgers die je zonder beschermende maatregelen letterlijk op de huid zitten, maar je partner of kinderen mogen niet langskomen om op gepaste afstand een kopje thee te drinken. En ook je zelfstandige aanleunappartement is niet zo zelfstandig als je wellicht dacht, want bezoek mag je niet ontvangen. Mijn moeder (82) geeft aan dat ze liever het kleine risico neemt van bezoek op afstand dan in alle eenzaamheid nog maanden voort te moeten. En onze buren, beide rond de 80, zorgen maar weer voor hun zwaar gehandicapte zoon, omdat hij anders nooit meer buiten zijn kamer komt. Onze zorginstellingen zijn toch geen gevangenissen? Hoe zei onze koning het ook al weer: het coronavirus kunnen we niet stoppen, het eenzaamheidsvirus wel. Het gaat er niet om koste wat kost de laagste sterftecijfers te behalen, maar om het leefbaar te houden, ook voor onze ouderen en gehandicapten.


medisch-ethica, filosoof en hovenier