Interview

Stefano Keizers: ‘Ik kan even ademhalen zonder schuldgevoel’

Hoe gaat het met? Veel kunstenaars zijn hun podium kwijt. Wat doen ze nu? Cabaretier en kleinkunstenaar Stefano Keizers verwacht het ergste, want daar wordt hij rustiger van. Zo geeft hij zichzelf de garantie dat het mee kan vallen.

Foto Frank Ruiter

„Op mijn telefoon heb ik een tabblad met mijn eigen site, als ik die open, zie ik de speeldata van Sorry Baby. Ik gebruik dat tabblad vaak om te kijken waar ik op een bepaalde dag moet zijn. De maandag nadat de theaters waren gesloten vernieuwde ik de pagina en opeens waren alle speeldata verdwenen. Ik kijk er niet meer op, het is veel te confronterend.

„Op zich gaat het goed met mij, ik ben altijd mijzelf opnieuw aan het uitvinden en bezig mezelf te beoordelen – dat hoeft nu niet. Ik kan even ademhalen zonder me daar schuldig over te voelen. Tegelijk vind ik het met de dag naargeestiger worden. In mijn hoofd spelen zich allemaal doemscenario’s af, ik heb bijvoorbeeld moeite mij voor te stellen dat de theaters ooit weer open gaan.

Lees ook: Bloedstollend cabaret van Stefano Keizers

„Het ergste verwachten: daar word ik rustiger van. Het is de manier waarop ik de realiteit benader: je iets voorstellen dat heftiger is dan je zou accepteren. Zo geef ik mezelf de garantie dat het mee kan vallen. Als ik zou geloven dat het over een paar weken weer goed komt, zou ik pas echt bang worden.

„Het applaus mis ik niet, ik verbied mensen tijdens mijn voorstellingen juist altijd om te klappen. Applaus maakt me ongemakkelijk. En het houdt de boel alleen maar op. Wat ik mis is de aanwezigheid van mensen die samen mijn verhaal beleven: daar wordt dat verhaal beter van. Tegelijk ervaar ik elke voorstelling als een bedreigende situatie, vier keer per week lever ik in het theater een strijd op leven en dood. Maar juist door dat te doen kan ik met opgeheven hoofd door het leven gaan.”

In deze video raadt Stefano Keizers aan: „Zet alle beelden uit en luister niet naar mij.”