Recensie

Recensie Muziek

De tijdgeest vertolkt door een roestige megafoon

Lucinda Williams is BOOS. Zo furieus als op haar veertiende album Good Souls Better Angels heeft de laureaat van de Amerikaanse countryrock nog niet eerder geklonken. Vooral het niet bij name genoemde leiderschap van de Verenigde Staten krijgt ervan langs, in ‘Bad News Blues’ samengevat als „liars & lunatics, fools & thieves & clowns & hypocrites”. De melodieuze Lucinda Williams van ‘Passionate Kisses’ en het gevoelige egodocument Car Wheels on a Gravel Road is ver te zoeken. In plaats daarvan staat een grommende tijger op, die strijdbaar tekeergaat tegen onrecht en duivelse krachten. Het vergt geen grote denkstap om ‘You Can’t Rule Me’ en ‘Man Without a Soul’ te koppelen aan Trump. In ‘Big Black Train’ confronteert ze haar eigen depressie, om met ‘When the Way Gets Dark’ troost te bieden voor iedereen die zich in de hoek getrapt voelt. Williams schittert en schrijnt in ruige gitaarblues met alle scherpe kanten er nog aan, als de tijdgeest weergegeven door een roestige megafoon.