Lido Pimienta

Foto Daniella Murillo

Interview

Lido Pimienta balt pijn en melancholie samen tot strijdbare syllaben

Pop Met haar familie vluchtte Lido Pimienta uit Colombia voor geweld en racisme. „Toch ligt daar mijn hart.” Op haar nieuwe album ‘Miss Colombia’ bezingt ze personages uit haar moederland.

Lido Pimienta, 34, is een Canadese van Colombiaanse afkomst. Ze is militant, uitdagend en onafhankelijk. Ze is de stem van de onderdrukte minderheid. Op twee manieren: in Colombia werd Lido Pimienta geboren als lid van de inheemse Wayuu-gemeenschap, een in afzondering levend volk met eigen gebruiken en tradities. Toen ze zestien was vertrok haar familie uit Colombia wegens de sinds 1964 voortdurende burgeroorlog, en de systematische verwaarlozing van de Wayuu. In Canada kreeg de familie Pimienta opnieuw te maken met racisme. Bovendien wordt de oorspronkelijke Canadese bevolking door Canada achtergesteld, merkte ze. Het probleem was meegereisd.

Luister naar een bijna 2 uur durend vraaggesprek met Lido Pimienta over identiteit, traditie and Miss Colombia

Inmiddels, zo’n achttien jaar later, heeft Lido Pimienta een vorm gevonden om onrecht aan te kaarten: met stem, ritme en klank. Haar muziek is tegelijk boos en beschouwelijk.

„Ik heb pijn en trauma’s opgelopen, in Colombia. Maar toch ligt daar mijn hart, dat land heeft me gemaakt wie ik ben. En na achttien jaar Canada zing ik nog altijd in het Spaans.”

Lido Pimienta

Foto David Barajas

Dit vertelt Lido Pimienta per telefoon vanuit Londen, als ze daar, vlak voor de lockdown, interviews geeft over haar tweede album, Miss Colombia. De titel is dubbelzinnig, zegt ze, want ik mis Colombia’. In de liedjes op Miss Colombia bezingt ze personages uit haar moederland. Zoals de moeder in ‘Pelo Cucu’ die hoopt dat haar dochter trouwt met een „niño blanco, de pelo bueno/ pa mejorar la raza”. („Een witte jongen met goed haar, om ons ras te verbeteren.”)

Drie jaar geleden was Pimienta de onverwachte winnaar van de grootste Canadese muziekprijs, de Polaris Prize, voor haar debuut-album La Papessa (‘De pausin’) uit 2016, waarmee ze bekende artiesten als Leonard Cohen en Feist versloeg. Tijdens de uitreiking vroeg ze om aandacht voor artiesten van verschillende afkomsten, met de slogan ‘Brown girls to the front’.

Lido signaleert meer kwesties: milieuverontreiniging, achterstelling, racisme, onderdrukking van vrouwen en van de LHBTQ-gemeenschap. Haar verontwaardiging krijgt vorm in steeds harder bonkende drums, die tot verzet lijken aan te vuren. Pimienta’s zang is bitter puntig als ze zich boos maakt, en golft uitbundig langs de noten op de melodieuze momenten. In het prachtige ‘Eso Que Tu Haces’, vervlechten de stemmen zich tot een opstandig koor, aangemoedigd door schrille plaagstoten van het elektronische instrumentarium. Ook wie de teksten niet verstaat, begrijpt: hier worden pijn en melancholie tot strijdbare syllaben samengebald.

Punk

We horen ritmes uit reggaeton, cumbia en andere Afro-Colombiaanse stijlen, waarbij dansbaarheid voorop staat. Maar opstandigheid was Pimienta’s eerste uitingsvorm. „Op mijn elfde had ik mijn eerste band”, zegt ze, „een punkband.” Ook zong ze rock en heavy metal.

Daarna vertrok de familie naar de middelgrote Canadese stad London, in de provincie Ontario, waar ze met alle gezinsleden in één kamer sliepen. Pimienta ging naar school, en nam een baantje om haar moeder aan inkomsten te helpen. Uiteindelijk ontdekte ze de plaatselijke muziekscene. „Gelukkig waren hier ook punkconcerten en exposities. Bij de artistieke centra ontmoette ik gelijkgestemden om mee samen te werken en muziek te maken.”

Pimienta’s zang golft uitbundig langs de noten en wordt bitter puntig als ze zich boos maakt

In 2010 verscheen haar EP Color, in 2016 gevolgd door La Papessa. De eerste opnamen maakte ze met haar toenmalige echtgenoot, met wie ze een zoon kreeg. Inmiddels is Lido Pimienta gescheiden en opnieuw getrouwd, en heeft ze drie kinderen, van twaalf, negen (geadopteerd) en anderhalf. Met haar gezin reist ze vanuit haar huidige woonplaats Toronto over de wereld, of ze vraagt een tante of oma om op de kinderen te passen als ze op tournee gaat. Miss Colombia maakte ze terwijl haar baby in de studio lag te slapen. De productie werd gedaan door de bevriende Matt Simons, Pimienta speelde zelf percussie en keyboard. Ze was „constant” aanwezig, zegt ze. Lachend: „Geef een man nooit te veel macht.”

Etniciteit

Haar onderwerp lag voor de hand, want wat ze in Colombia had achtergelaten, was in Canada niet minder acuut. „De Canadese overheid probeert zich te verzoenen met de inheemse bevolking, maar gaat daarmee volledig de mist in. Daarom is etniciteit een niet te negeren onderwerp. Er is in de wereld al genoeg romantische muziek, dus voor de verandering schreef ik een liefdesbrief aan mijn moederland. Maar wel een cynische brief.” Ze houdt van haar geboorteland maar de racisme en de achterstelling die ze er ervaart, zijn „onoverkomelijk”, zegt Pimienta.

Een deel van haar familie in Colombia woont verafgelegen, in de woestijn. „Als ik daar ben, zie ik zowel dit vergeten Colombia als het bij de toeristen bekende Colombia. Maar waar hoor ik zelf bij?”

Het liedje ‘Para Transcribir’ gaat over haar verscheurdheid. „Ben ik Colombiaans genoeg, vraag ik me af. Ik moet mezelf laten horen, anders besta ik niet voor de mensen daar. Maar ik ben afgedreven van mijn oorsprong. Ik moet mijn eigen gedachten ‘vertalen’, anders begrijpen ze me niet. Daardoor ben ik soms bang dat ik niet waarachtig genoeg ben. Verwarrend. Ben ik Colombiaans genoeg? Ben ik Canadees genoeg? Ben ik nog dezelfde persoon als gister? Wat is mijn plaats in de wereld? Ben ik een immigrant? Of niet meer, nu ik een Canadese burger ben?”

Het album ‘Miss Colombia’ van Lido Pimienta is uit bij Anti-records en is te beluisteren op streamingdiensten en YouTube.