Opinie

Het is windstil en Italië is bezig failliet te gaan

Dagboek Coronavirus

Er was voor vandaag storm voorspeld. Een burrasca met windstoten van meer dan honderd kilometer per uur zou de stad en de kust teisteren. Maar zelfs dat verzetje wordt ons niet gegund. Het uitzicht uit de ramen van ons appartementje is onbeweeglijk als immer. Ook het weer is in quarantaine. Het vertoont zich niet meer op straat en kan de voorspelde diensten niet meer leveren.

Gisteren werd er voor het eerst een afname in het officiële aantal besmette personen in Italië gerapporteerd. Geen vermindering in de toename, maar een minuscule afname van twintig gevallen. Tegelijkertijd waren er gisteren 454 verse virusdoden te betreuren. Een van hen was de oom van onze vriendin Annalisa, die al weken met een buis in zijn keel op de intensive care lag maar het niet heeft gered.

De piek is 27 maart geweest, op dag zeventien van onze quarantaine, toen er op één dag 969 personen aan het virus overleden. Sindsdien buigt de grafiek moeizaam, traag en met tegenzin af naar beneden. Specialisten begrijpen niet waarom het zo langzaam gaat. Wellicht zijn er te veel besmettingen tussen familieleden. In ieder geval gaat het te langzaam om dagdromen over de terugkeer naar de oude wereld te rechtvaardigen.

Op het plein voor station Brignole is gisteren een everzwijnfamilie gesignaleerd. Er is zo weinig mobiliteit dat de olieprijs negatief is geworden. Wie de moed heeft om een vat olie af te nemen, krijgt er veertig dollar op toe.

In deze windstilte is Italië failliet aan het gaan. De staatskas kan de toegezegde noodhulp nu al niet meer leveren. De desillusie over het uitblijven van solidariteit uit Europa, waar Nederland de eurobonds blijft blokkeren, is groot. Volgens een recente peiling is de helft van de Italianen er inmiddels een voorstander van om de Unie te verlaten.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.