Recensie

Recensie Film

Intense en troostrijke film over niet-weten

Drama De dramafilm ‘Blind Spot’ vertelt in real time en op intieme manier over de dingen die we wel en niet weten van de mensen van wie we houden.

Still uit 'Blind Spot'.
Still uit 'Blind Spot'.

Hoeveel weten we eigenlijk van elkaar? Hoeveel weten ouders van kinderen, en andersom? Hoeveel weten partners over wat er in het hoofd van de ander omgaat? En hoe kun je dat niet-weten – die blind spot – zichtbaar maken in een film? Dat is de niet geringe vraag waar actrice Tuva Novotny (Borg vs. McEnroe, The King’s Choice) mee aan de slag ging in haar regiedebuut, de Noors-Zweedse coproductie Blind Spot (Blindsone, 2018).

De plot laat zich eenvoudig samenvatten, zonder al te veel te spoilen: na handbaltraining wandelt tienermeisje Tea met een klasgenootje naar huis, begroet haar moeder die haar jongere broertje in bed legt, eet een boterham en in het volgende shot zien we haar moeder geknield bij haar bewusteloze lichaam in de avondkou. De film is dan al een heel eind op weg, eindeloos zijn we met de twee meisjes mee door de sneeuw gelopen, twee buitenbeentjes die desondanks vriendinnen zijn. Misschien een beetje tegen wil en dank, de kleine Tea kijkt duidelijk tegen de grotere Anna op, de sterspeelster van het team, die misschien ook alleen maar met Tea bevriend is omdat ze haar met haar schoolwerk kan helpen. Mooi hoe Novotny en cameraman Jonas Alarik dicht bij die meisjes blijven, in één lang intiem steadycamshot, maar nergens opdringerig worden.

Op het moment dat het perspectief van Tea’s wereld naar dat van haar ouders verschuift, vindt er een emotionele beweging plaats van introvertie naar extravertie. Waar bij Tea alles stil, misschien wel geïmplodeerd was, is bij moeder Maria alles emotie. Aangezien de film zich in real time afspeelt, duren haar huilbuien net zo lang als ze duren. Stukje bij beetje komen we iets meer te weten over de tragedies die achter mensenlevens schuilen. Een film die intens en troostrijk tegelijk kan zijn.