Opinie

De georganiseerde misdaad vindt altijd een oplossing

Emma Bruns

Al lang voor onze samenleving geteisterd werd door het virus met een kroontje, hield een andere pandemie ons in de greep. Niet eens voorbehouden aan risicogroepen, jaagt het pubers, gepensioneerden, timmermannen en bankdirecteuren in een nietsontziende, ogenschijnlijk zelfgekozen quarantaine. In deze tijden van verplicht binnenblijven is het voor velen hun welverdiende beloning na een dagje ijverig zoomen. En zelfs zonder quarantaine, geef ik schoorvoetend toe; na een dag op de intensive care is het heerlijk om te verdwijnen in de wondere wereld van Netflix.

Juist als je denkt dat het geluk deze maanden niet aan onze zijde is. Een leven in een wereld verstoken van terrassen, musea en afgeladen bootjes op de grachten. Dan is het heerlijk om te zien dat het allemaal veel erger kan. Zo ook voor de hoofdpersoon van mijn nieuwste verslaving: Ozark. Deze serie beschrijft het leven van Martin Byrde, Marty voor vrienden, of eigenlijk voor iedereen die hij wil doen geloven dat ze dat zijn. Een uitgebluste financieel adviseur, die met zijn vrouw en twee kinderen in een van de rijkere buitenwijken in Chicago woont. Totdat blijkt dat zijn zakenpartner betrokken was bij witwasprocedures van een gigantisch Mexicaans drugskartel, en op gewelddadige wijze wordt vermoord vanwege verraad. Marty’s enige kans om hieraan te ontsnappen is verhuizen naar een uitgestorven vakantieoord in Missouri en daar te midden van een conservatief bolwerk van oude families miljoenen dollars wit te wassen.

De te verwachten economische schade van de coronacrisis loopt met de dag op. Er is op grote schaal sprake van schaarste van medische middelen. Transport is moeizaam en voor elke reguliere handeling moeten extra maatregelen genomen worden. Premier Mark Rutte, liberaal pur sang, gelooft als altijd in eigen verantwoordelijkheid, vindingrijkheid en ondernemerschap van de Nederlandse bevolking. De minister van Volksgezondheid, Hugo de Jonge, doet een beroep op alle ICT-experts om hem te helpen bij het bezweren van de plaag die ons teistert. Maar als er één sector is die als geen ander het vermogen heeft om bij obstakels altijd een oplossing te vinden, is het misschien wel de georganiseerde misdaad.

In meerdere kranten valt te lezen dat het drugstransport ook in tijden van corona onverminderd doorgaat. Dat betekent dat de sector zich binnen korte tijd heeft aangepast aan de lockdown. Bij de gevangenis van Antwerpen worden tennisballen en mandarijnen gevuld met cocaïne over de muren heen geworpen om delinquenten te bevoorraden. In Ozark zie je hoe een gezin van volgzame en passieve burgers binnen korte tijd transformeert in een creatief bedrijf. Er is vast een hoop op de serie aan te merken en het is misschien wat naïef om een Netflix-serie als voorbeeld te nemen, maar schaarste hoeft niet uitsluitend te leiden tot beperking.

Sinds het begin van de uitbraak van het coronavirus in Brazilië hebben de drugskartels, in contrast met het bagatelliseren van Bolsonaro, onmiddellijk hun communicatieve en logistieke netwerk ingezet om de wijken te beschermen en te bevoorraden. Natuurlijk gaat dit gepaard met intimidatie en afhankelijkheid, maar dat was niet anders geweest als er geen pandemie heerste.

Lees ook deze column: Droomscenario voor Netflix

De crisis houdt onze samenleving onder een vergrootglas. Sectoren waarop de afgelopen jaren bezuinigd werd, zoals het onderwijs en de zorg, hebben geen marge. Partners die er al jaren meer baat bij hadden om zo weinig mogelijk bij elkaar te zijn, zien de schijn die ze ophielden als sneeuw voor de zon verdwijnen na een paar weken lockdown. Dat zie je ook in de onversneden eerlijke dialogen in Ozark; in het criminele circuit is weinig ruimte voor hypothetische bullshit. Daar kunnen we van leren.

Het lijkt erop dat we in Nederland niet in het ‘zwarte’ scenario terechtkomen. We zullen geen beslissingen hoeven te maken over leven en dood op basis van schaarste. We kunnen rustig verder Netflixen, omdat onze staatskas voorlopig nog als airbag functioneert. Toch hebben we allemaal even kunnen proeven hoe het is als de marge verdampt, als we allemaal even niet snoozend door het leven kunnen gaan. Dat was misschien wel schrikken, maar gaf ook verbazingwekkend veel saamhorigheid, solidariteit en creativiteit. En al hoeven we er niet allemaal een alternatief smokkelcircuit op na te houden, misschien is het toch een idee om niet alleen avonturen te kijken maar ook te bedenken.

Emma Bruns is arts-onderzoeker en chirurg in opleiding.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.