De brickmaster joeg een volwassen man de tranen in de ogen

Zap Misschien moeten we wennen aan het idee dat Lego Masters precies is wat we dezer dagen nodig hebben. Er kijken een miljoen mensen naar het RTL-programma op zaterdagavond.
Een eend van Lego wordt geraakt door een honkbalknuppel in Lego Masters.
Een eend van Lego wordt geraakt door een honkbalknuppel in Lego Masters. Beeld RTL 4

In een eerdere fase van mijn ouderschap heb ik ze in het echt gezien, terwijl ze zich in de grote hallen van Legoworld met verlekkerde blikken op bakken vol kleurige blokjes stortten: de legomannen. Nee, niet de legomannetjes, al waren die er ook, maar volwassen mannen die hun innerlijke zesjarige loslieten en nu samendromden om elkaars bouwkunst te bewonderen of om dat ene blokje te zoeken dat hun bestaan compleet zou maken.

Zoals bekend wordt er aan iedere hobby vroeg of laat een televisieprogramma gewijd, dus is er sinds een week op zaterdagavond bij RTL Lego Masters. Een deelnemer liet zich thuis in zijn ‘brickroom’ filmen: een lustoord in tijden van lockdown, maar Lego Masters is vóór corona opgenomen. Er doen ook vrouwen mee, de zelfbenoemde ‘brickchicks’ die elkaar via Instagram leerden kennen. Eentje was vooral goed met Duplo, vertelde haar vriendin.

Zelfs is er een inmiddels gescheiden stel. Dat heeft ontdekt dat gedeelde legoliefde niet voldoende fundament is om een huwelijk op te bouwen, maar probeert nog wel zonder al te veel gekibbel dit legokampioenschap in de wacht te slepen. Het valt toch al op dat er onder de duo’s relatief weinig echtelieden zitten – kennelijk gedijt lego het best aan de randen van een relatie.

Zo bouwen acht tweetallen onder grote tijdsdruk (zeven uren slechts voor een ruimteschip), terwijl zij aan hun tafels af en toe bezoek krijgen van de ‘brickmaster’. Deze lijkt een neef van Arie Boomsma, op wie tijdens de assemblage per abuis het hoofd van Hugo Borst geklikt is. Deze hogepriester van het legowezen orakelt over „stabiliteiten en instabiliteiten” en kapittelt deelnemers als zij onvoldoende ‘verhaal’ in hun creaties aanbrachten. Zaterdag joeg hij met zijn kritiek een volwassen man de tranen in de ogen. Er kan ook een Gouden Blokje worden verdiend, waarmee een team uitschakeling kan ontlopen.

Ongetwijfeld zijn er mensen die nu denken: bij zoveel onbenulligheid wil ik mijn innerlijke driejarige de vrije teugel geven en al die fenomenale bouwsels met een honkbalknuppel aan stukjes slaan. Welnu, dat gebeurde in de tweede aflevering. Er moest niet alleen iets gebouwd worden, het moest ook kapot. De kandidaten werden beoordeeld op de schoonheid van de super-slowmotionbeelden die de vernietiging opleverde. Het was een vorm van zelfdestructie waar veel tv-programma’s enorm van zouden opknappen, maar dat terzijde.

Door loting kregen de deelnemers elk een destructiewijze toegewezen: een klap met de honkbalknuppel, opblazen met een explosief, met honderd kilometer per uur tegen een muur laten botsen of van grote hoogte laten vallen. Die laatste methode ontlokte een van de bouwers de op dat moment geweldig gekozen woorden: „Het is toch je kindje dat ze naar beneden gooien.” Na de klap volgde een klaterend applaus, alsof men had gevreesd dat de zwaartekracht dienst zou weigeren.

Degenen wier bouwsels met een honkbalknuppel werden stukgeslagen, waren in het nadeel omdat presentator Ruben Nicolai tot tweemaal toe te hoog mikte. Met name een levensgevaarlijk ogende eend spatte niet zo mooi uiteen als bedoeld. Aan het eind van de avond waren er troostende woorden voor het uitgeschakelde tweetal: „Jullie gaan met een knal eruit.” Het verdriet was er niet minder om.

Er kijken een miljoen mensen naar het programma. Zelf ben ik er thuis op aangesproken dat ik ‘brickmaster’ zeg „alsof het een gewoon woord is”. Of het door het bouwen of het (hopelijk niet eenmalige) kapotslaan komt weet ik niet, maar misschien moeten we wennen aan het idee dat Lego Masters precies is wat we dezer dagen nodig hebben.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.