Opinie

Een tennisbal in een pan pastasaus

Wilfried de Jong

Twee Italiaanse meisjes met ravenzwarte paardenstaarten sloegen vanaf hun dakterrassen een tennisbal naar elkaar. Het hek aan de rand was ongeveer net zo hoog als een tennisnet. Tussen de twee meisjes gaapte een kloof, in de diepte lag hun straat.

Verboden terrein sinds de corona-uitbraak.

Strakke backhands, groundstrokes, halve lobs. Op een internetfilmpje van dit weekend is te zien dat ze de tennisbal een halve minuut lang wisten over te spelen. Het meisje met het grootste terras moest steeds om paddenstoelvormige schoorsteenpijpen heen rennen maar ze haalde de bal toch steeds weer.

De cijfers in hun Ligurië zijn gitzwart; er zijn inmiddels ruim achthonderd doden gevallen door het virus in de kuststreek. In Italië zijn ze streng, al weken geldt dat je binnen moet blijven.

Een oude tennisbal houdt de vriendschap tussen de meisjes warm. Ze raken elkaar niet aan, maar deze originele manier van sporten verkleint de afstand. Je hoorde hun kreetjes weerkaatsen tussen de muren van de omliggende huizen.

Hoeveel kinderen zitten thuis in hun sportkleding te wachten tot ‘het’ weer mag?

Ook de profs kunnen geen kant op. Roger Federer hing rond in een van zijn huizen. Ook hij plaatste een tennisfilmpje, op Facebook.

Als een dandy stond hij bij een Wimbledon-groene muur van vier meter hoog. Op nethoogte was verticaal een streep aangebracht. Federer droeg een witte lange broek, een witte trui en een witte gesteven hoed. Hij zag er sjiek uit. Van hamsteren nog geen sprake, zo leek het.

Federer deed een kunstje; terwijl hij zijn racket niet meer dan dertig centimeter van de muur hield, kaatste hij de bal één minuut lang razendsnel tegen de muur. Alleen de pols van de tennisser deed het werk.

Jaloersmakend knap.

Het was Federers bedoeling dat de kijker het ook thuis probeerde, de zogenaamde challenge. Al vlot verscheen als antwoord een filmpje van Serena Williams. Ze deed Federers truc na – iets minder goed – en kon het niet nalaten te vermelden dat ze het racket van haar lieve vriend Roger had gekregen, gesigneerd en met opdracht op de handgreep.

Zo tonen tennissterren zich in coronatijd. Niet kwaad bedoeld, maar het leed speelt zich elders af.

Met twee klikken was ik weer terug in de volkswijk in Ligurië, bij het filmpje van de tennismeisjes. Dertig seconden was het maar. Hoeveel uren ramden ze de tennisbal naar elkaar? Dit kon een geweldige wedstrijd worden tussen die twee, het liefst in de avond.

Het doorbreken van de verveling, een originele oplossing voor afstand houden en ondertussen een lekker potje tennissen. De ene straathelft tegen de andere.

Sport als middelvinger naar corona.

Smashes door de ruiten. Schreeuwende families op omliggende balkons. Zwerfkatten die over het net sprongen. Een bal in een volle pan met pastasaus.

Op deze filmset had Federico Fellini zich als een vis in het water gevoeld.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.