Brieven

Brieven 18/4/2020

Verpleeghuizen (1)

Hoezo noodlot?

Over de vele doden in verpleeghuizen schrijft Anne-Mei The dat we het noodlot niet meer kunnen accepteren en dus schuldigen zoeken (Zorg in verpleeghuizen voor waardige laatste levensfase, 16/4). Het noodlot is puur pech hebben. Maar met een beleid dat niet gericht is op preventie, een RIVM dat niet geïnteresseerd is in werkende oplossingen in het buitenland, een kabinet dat vol is van zijn eigen ‘intelligente’ lockdown, zijn bewuste keuzes de oorzaak van sterfgevallen. In Spanje liet het personeel van een verzorgingstehuis zich insluiten bij de bewoners. Met als gevolg: geen enkele besmetting. Het is pas noodlottig om overgeleverd te zijn aan onze overheid!

Verpleeghuizen (2)

Verruim je blik

Ja, Anne-Mei The, dit is precies wat nodig is: we moeten leren het belang van ouderen voorop te stellen, maar het is een hele kunst om door hun bril te kijken. We dienen de focus te leggen op kwaliteit van leven, uit te gaan van wat goed voor ze is, in plaats van met een beschuldigde vinger te wijzen. Maar bedenken wat goed is vinden we al snel ingewikkeld. Het gaat om kleur en geborgenheid, schrijft The, maar welke kleur, hoe geborgenheid? Angst voor de dood en verlies beperken onze blik en al snel kiezen we vanuit onze eigen beleving.

Duurzame groei (1)

Het zal wel moeten

Het stuk Dit is de weg uit de crisis (16/4) pleit ervoor de coronacrisis aan te grijpen voor systeemverandering. Ik waardeer de ambitie en we hebben geen keus. Het moet wel nu, want al die miljarden worden momenteel door de overheid besteed aan het in stand houden van de oude economie. Dat geld is straks op. Dan kunnen we niet opnieuw lenen voor de Green Deal. De Europese Commissie zou daarom voorwaarden moeten stellen aan stimuleringsmaatregelen. Die moeten bijdragen aan het klimaatneutraal maken van Europa. Zo nemen we tenminste toekomstige lasten weg.

Duurzame groei (2)

Nu even niet!

Interessante bespiegeling van Frans Timmermans en Bertrand Piccard (Dit is de weg uit de crisis 16/4), maar lopen ze niet een beetje hard van stapel? Al voor de coronacrisis hebben we gezien dat de Green Deal-ambities haalbaar zijn, maar astronomisch veel geld gaan kosten. Toen was het al de vraag waar dit vandaan moet komen. Nu komt corona erbij. De economische modellen bevatten nog veel onzekerheden, maar één ding is inmiddels wel duidelijk: de coronarekening zal draconisch zijn. En uiteindelijk is het de burger die zal moeten afrekenen. Dus: zullen we de leuke plannetjes maar even on hold zetten en afwachten waar we uitkomen? Veel stikstof en CO2 gaat er nu toch niet de lucht in.

Herinneringen

Verlichten de pijn

De column van Clarice Gargard (Ontsnappen in herinneringen, 15/4) doet me denken aan de ideeën van Epicurus die het mogelijk achtte dat de pijn van het leven verzacht kan worden door fijne en goede herinneringen, met name die over vrienden en familie. Niet alleen nuttig vandaag de dag, zou ik zeggen.

Kunstsector (1)

Beetje relativering

Even wat perspectief: in de jaren dertig werd door de overheid slechts 4.500 euro (fl. 10.000,-) aan kunst en cultuur besteed. Rutte-I besloot op een begroting van 900 miljoen 200 miljoen te bezuinigen en de BTW voor kunst te verhogen. Leidend daarbij was de Commissie d’Ancona die constateerde „dat de kunsten zich teveel van de samenleving hadden losgezongen”, maar ook de toenmalige staatssecretaris Rick van der Ploeg die vond dat het subsidiestelsel „de dynamiek in de gesubsidieerde cultuur ernstig belemmerde.” Al in de jaren tachtig was duidelijk dat de gesubsidieerde kunsten, met name het theater, vooral een klein, bovenmodaal en hoogopgeleid publiek trokken.

Kunstsector (2)

B. Droogstoppel

Een herwaardering van de kunsten, zoals Cornald Maas beoogt (Kabinet, red ook de kunsten, 15/4), onderschrijf ik, maar zie ik niet snel gebeuren. Daarvoor is de karikatuur van de cultuursector als ‘linkse hobby’ te cynisch. Als enige oplossing zie ik nog het gebruik van een tegenkarikatuur. Daar hoef ik niet lang over te denken: Batavus Droogstoppel, de antagonist in Max Havelaar, die een diepe afkeer heeft van de kunsten, en slechts winst en rijkdom als maatstaf voor deugdzaamheid hanteert. Halbe en Wopke, herkennen jullie iets?

Kunstsector (3)

Brood en spelen

Het artikel Kabinet, red de kunsten, zij zijn vitaal (15/4) is me uit het hart gegrepen. Hoe is het mogelijk dat – na de onvergeeflijke bezuinigen op de kunsten door Halbe Zijlstra en de zijnen – onze regering nog steeds het belang van de uitvoerende kunsten durft dood te zwijgen? En dat terwijl de Nederlandse muzikale ensemblecultuur jarenlang een cruciaal ambassadeursproduct was, alleen overtroefd door het Goudse kaasmeisje! Wie heeft hier ooit iets over gehoord tijdens de jaarlijkse troonrede? Het moment is aangebroken dat ik de regering (VVD of niet) zou willen smeken: bescherm je getalenteerde, creatieve en kundige burgers en zorg dat ons volk na deze crisis wat betreft het genieten van ‘brood en spelen’ niet op een houtje hoeft te bijten.

Noodverordening

Welk modelgezin?

Inderdaad, behandel studentenhuizen ook als huishouden (Brieven, 15/4). Ik ben geen student meer, maar woon in een woongroep. Er zijn ook mensen met een gezin dat niet op één adres woont. Is het kabinet ons allemaal vergeten of zijn ze ons aan het pesten? Met welk plaatje in het achterhoofd is de noodverordening tot stand gekomen?

Contactapp

Bluetooth werkt wel

In de brief van Ton Gorissen (Brieven, 16/4) staat dat Bluetooth niet goed gebruikt kan worden in een contactapp omdat die een bereik heeft van 100 meter, wat teveel onzekerheid zou creëren. Maar met een slim algoritme kun je het bereik terugbrengen tot een gewenste afstand zoals dat in de radartechniek wordt toegepast.

Afgelopen week heb ik een aantal ideeën om een precieze afstandsmeting te verrichten via het KIVI bij ingebracht. Helaas is de Call For Proposals alleen aan bedrijven gericht.