Het zoveelste nieuwe leven van Patty Brard

Iedereen leest Wekelijks schrijft NRC over de populairste boeken van dit moment. Deze week: Patty, de negen levens van Patty Brard van Michel van Egmond en Antoinette Scheulderman.

Patty Brard koos haar vijfenzestigste verjaardag (op 25 maart) als ideale gelegenheid om haar levensverhaal nog eens te vertellen. Niet alleen in een nieuwe biografie, maar ook in een one woman show waarmee ze het land door zou gaan.

Die show werd in oktober al afgelast, officieel vanwege een volgeboekte agenda. De echte reden (ze is teleurgesteld in het script) lees je in het boek dat wel verschenen is zoals gepland. Al weken staat Patty, de negen levens van Patty Brard hoog in de bestsellerlijst.

Zelfs wie niet naar de commerciëlen kijkt (of zegt te kijken), kent het verhaal van Patty Brard, eind jaren zeventig bekend geworden als zangeres van de meidengroep Luv’. Het is ook niet de eerste keer dat we het te horen krijgen. In 2003 verscheen er al een biografie, een betere want minder gecensureerd en geredigeerd: De naakte waarheid. Voor de cover poseerde ze naakt, hoewel Freddy Heineken haar jaren eerder adviseerde zich nooit „op die manier” te laten fotograferen. Op zijn bureau, schrijft Brard, stond de enige andere blootfoto „die er van mij bestaat, naast de foto’s uit Playboy”.

Zijn andere tip – „schrijf nooit iets op, dan kun je later altijd ontkennen” – heeft ze evengoed naast zich neergelegd. De vraag of zij dé waarheid spreekt, is irrelevant. Er zijn altijd meerdere waarheden, zo bleek maar weer toen ik De naakte waarheid naast de nieuwe biografie legde.

Albert Verlinde moet het in Patty doen met de bijnaam ‘tante Verlinde’

In beide tref je een anekdote aan over een middagje shoppen in Turijn – zonder creditcard, want Brard was toen samen met de schatrijke Fiat-erfgenaam Carlo Nasi. Ze kocht er voor honderdduizend dollar aan kleding, bekent ze in De naakte waarheid; in Patty heeft ze het zelfs over drie ton. Albert Verlinde moet het in Patty doen met de bijnaam ‘tante Verlinde’, in 2003 – dat waren tijden – heette hij nog ‘pisnicht’ of ‘Kwalbert Verlinde’.

Voor Patty heeft Brard zich laten interviewen door Michel van Egmond (de auteur van Gijp en Kieft) en schrijver-journalist Antoinette Scheulderman. Zij volgden Brard in haar „zoveelste nieuwe leven” waarin ze in rustiger vaarwater beland is. Tot haar pensioen staat ze onder contract bij Talpa, de geldzorgen van de jaren negentig lijken voorgoed verleden tijd.

Maar daarover wil je niet lezen, dus keren de interviewers telkens terug naar Brards resterende open wonden, zoals de verstoorde relatie met haar dochter Priscilla, die in een aantal afgedrukte e-mails duidelijk meedeelt niet aan Patty mee te zullen werken.

Ook de slepende vete met haar zus komt uitgebreid aan bod. Zij blokkeert elke poging van Brard om haar moeder te bezoeken. Op haar beurt schakelt Brard advocaat Bénédicte Ficq in om een doorbraak te forceren; de rechtsgang en ontknoping vormen de motor van Patty.

Blijft over de vraag waarom er zeventien jaar na de eerste nog een biografie moest verschijnen. Dat is de verkeerde vraag. Waarom heeft het zo lang moeten duren? Nieuwe mijlpalen, nieuwe meningen, nieuwe details, maar goddank nog steeds dezelfde oude wijn. Daarbij: een vakvrouw heeft geen aanleiding nodig om flink uit te pakken.

Reacties: boeken@nrc.nl