Opinie

Gevaarlijk uitstapje

Frits Abrahams

Ik schrok van hem – een kennis die ik enkele weken niet had gesproken. Hij, begin zestig, zag er bleek, dun en breekbaar uit toen ik hem op straat ontmoette. Toch niet ‘corona’? Jazeker, ‘corona’. „Het leek de genadeslag”, vertelde hij. „Het was in ieder geval een aanslag”, constateerde ik. „Dat ik het heb gered kun je als een vorm van genade beschouwen”, knikte hij, „ik heb me nog nooit zó vreselijk ziek gevoeld.”

Het was als een verkoudheid begonnen en het eindigde met een zware longontsteking. Het ziektebeeld wisselde, soms leek het beter te gaan, maar dan volgde toch weer een terugval met hoge koorts. Opname in het ziekenhuis, waarmee dagelijks via een app overlegd werd, was nabij, maar opeens was er een gunstige kentering na een goede nacht.

Hij leek nog steeds niet van de schrik bekomen. „Ik ben erg bang geweest”, zuchtte hij. Bij zonnig weer mocht hij nu voorzichtige wandelingetjes maken.

De volgende avond moest ik sterk aan hem denken toen ik op YouTube een interview zag met Chris Cuomo (49), de jongere broer van Andrew Cuomo (62), de gouverneur van de staat New York. (Hun vader Mario is ook gouverneur van New York geweest.)

Chris is presentator bij CNN en heeft ook een radioprogramma. Bij CNN heeft hij regelmatig live uitgezonden gesprekken met zijn broer de gouverneur, die veel kijkers trekken. Het zijn dialogen met een half ernstige, half luchtige teneur. Ze plagen elkaar (Andrew zegt dat hij de lievelingszoon van zijn moeder was, niet Chris), maar ze durven ook te bekennen dat ze veel van de ander houden. Het heeft iets van een relatie tussen een vader (Andrew) en zijn zoon (Chris).

Hun relatie kreeg op tv een extra dimensie toen bleek dat Chris besmet was met het coronavirus. Andrew toont zich steeds zeer bezorgd, Chris reageert zich af in emotionele woordenstromen. Chris moet zich isoleren van zijn gezin in de kelder van zijn huis, van waaruit hij nog wat werk voor radio en tv probeert te doen.

Op tv somberde hij tegen een arts: „Ik ben bang voor de potentie van dit virus. Ik kan niet van de koorts afkomen, iedereen zegt dat het zijn tijd nodig heeft, maar (….). Ik ben een metafoor voor het hele land… ik wil weer aan het werk, maar ik ben er niet klaar voor – in die situatie zitten wij (…) Dit virus veroorzaakt psychologische ziekte, het leidt tot nervositeit en depressiviteit, it messes with your head.”

Die woorden troffen me als een echo van de klachten van mijn kennis: dezelfde angst en somberheid. Achteraf moet ik er wel bij aantekenen dat ik die kennis serieuzer neem dan de immer opgewonden Chris Cuomo. Een 65-jarige fietser betrapte hem op Eerste Paasdag op een uitstapje buitenshuis met zijn gezin. Het leidde op straat tot een ruzie waarover de fietser de New York Post inlichtte. Cuomo liet zich later in zijn tv-uitzending beledigend uit over de fietser, maar hij ontkende niets.

Enkele dagen later maakte Chris Cuomo in een tv-dialoog met zijn broer bekend dat zijn vrouw Cristina ook corona-positief is bevonden. „Misschien heeft je vrouw je wel wat te verwijten”, reageerde broer Andrew droogjes. Andrew lichtte toe dat het ondoenlijk is je in je eigen huis compleet van je gezin af te zonderen. Over dat uitstapje buitenshuis zei hij maar niets. Het was zo al erg genoeg.