Opinie

Alle symptomen

Dagboek Coronavirus

Ik moet vertellen over Kumuna, een jongen uit Gambia, die ik in de zomer van 2016 in Genua heb ontmoet toen we de VPRO-documentaire Via Genua aan het draaien waren. Toen ik hem voor het eerst interviewde, was hij net een paar dagen eerder gered van een zinkende boot op de Middellandse Zee. De dood stond nog in zijn ogen. Hij was toen zestien.

Toen de filmploeg weer terug was in Nederland, ben ik contact met hem blijven houden. Stella en ik hebben hem zo’n beetje geadopteerd en helpen hem waar we kunnen. Hij noemt haar mamma. Hij heeft inmiddels een verblijfsvergunning en een plekje om te wonen. Hij gaat naar school en hij is erg trots op zijn baan in een hamburgertentje op Piazza delle Erbe.

Maar alle restaurants zijn al ruim een maand dicht. De scholen zijn al langer gesloten. Hij zit zonder inkomen en tijdverdrijf in het kleine appartementje dat hij deelt met twee lotgenoten.

Vandaag belde hij Stella. „Mamma, ik ben bang.” Hij heeft alle symptomen. Droge hoest, keelpijn, pijn op de borst, alleen geen koorts. Stella heeft hem uitvoerig gerustgesteld door hem in alle toonaarden te verzekeren dat het een onschuldige verkoudheid betreft. Niemand kan de wereld zo overtuigend goed en mooi maken als Stella. Daarna heeft zij zijn huisarts gebeld. Ze waren het snel eens over de diagnose. Maar er is niets aan te doen. Het virus valt niet te behandelen. Besmette personen die nog kunnen ademen, wordt dringend afgeraden naar de dokter of naar het ziekenhuis te gaan.

Ik weet dat hij geld nodig heeft en zou het hem graag geven. Maar ik moet eerlijk toegeven dat de gedachte om met de luttele bescherming van een simpel mondkapje bij een besmet en ziek persoon thuis langs te gaan, mij beangstigt.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.