Opinie

Uilskuiken

Marcel van Roosmalen

Een fortuin voor het bord voor de kop van minister Ingrid van Engelshoven (D66) van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, want wat moet het heerlijk zijn om zonder benul door het leven te fladderen. Het is Liesje in Blauwebessenland: de C van Cultuur is voor haar gewoon een leuke letter, geen idee dat de makers er ook voor moeten werken, of hoe die hun geld verdienen.

Ze gaf een interview aan het Platform Arbeidsmarkt Culturele en Creatieve Toekomst (PACCT) en gooide haar gebrek aan visie maar gewoon op tafel. De highlights belandden op nu.nl, waarna iedereen die werkzaam is in de culturele sector, iedereen die de culturele sector een warm hart toedraagt en zelfs de mensen die helemaal niets met de culturele sector hebben, maar die gewoon alles haten wat van D66 is, over haar heen vielen. En terecht, want ze kondigde af dat het culturele seizoen voorbij was en dat ze niets voor de culturele sector kon betekenen. Pas als straks ‘het nieuwe normaal’ aanbrak en ‘de culturele keten weer gaat werken’ ging ze heel erg haar best voor de overblijvers doen. Tot die tijd zat er niets anders op dan met ‘pijn in het hart’ door de seizoensgidsen te bladeren.

Ze hield zich wijselijk stil toen ze vervolgens op de sociale media werd ondergekotst, maar reageerde wel toen Claudia de Breij mee ging klagen. Op niemand reageren, ook niet op collega-politici, maar wel op Claudia de Breij: juist dat geeft wel aan hoe ze in de wedstrijd zit. Voor een optreden in de kleine zalen repeteert ze niet eens, dan roeptoetert ze er maar wat op los, maar als ze uit de coulissen wordt getrokken en voor een vol Carré wordt gezet, is ze opeens niet meer zo tekstvast. Dan moet Claudia vooral weten dat ze op plannetjes zit te broeden. ‘Geloof me, ik leg me nergens bij neer’, twitterde ze terug. ‘Ik ben heel hard bezig met steunmaatregelen en hier komt heel snel duidelijkheid over.’

Het is voor niemand leuk dat Ingrid van Engelshoven met haar neus in de culturele boter is gevallen, maar stel dat ze een andere kant op was gekatapulteerd. Directeur van een zieken- of verzorgingshuis. Dat je in bed naar adem ligt te happen en dan via de ziekenomroep hoort dat de directie alle patiënten heeft opgegeven en dat die hoopt dat er een paar blijven ademen tot ‘het nieuwe normaal’ aanbreekt. Pas dan zullen ze hulpmiddelen verspreiden.

Het is een heel vervelend toneelstuk waar we met z’n allen naar zitten te kijken, maar de regisseur die ook de hoofdrol speelt, zet onbedoeld wel een weergaloos uilskuiken neer.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.