Recensie

Recensie Muziek

Band Sorry is meester van het ironische speelveld

De Londense band Sorry, gevormd rond vriendenduo Louis O’Bryen en Asha Lorenz, debuteert met een volwaardig album: half rock, half ironie. De ironie leidt tot een licht verveelde intonatie bij zangeres Lorenz, die haar rock-’n-roll-dromen bij voorbaat cynisch bekijkt: ‘The future’s bright, or barely there’, prevelt ze in ‘Right Round The Clock’.

Maar ironie is niet gelijk aan gemakzucht. De niet al te snelle liedjes zijn op essentiële momenten opgesierd door plotseling een viool, of de zindering van een navrant keyboard. Soepel glijden de composities van de ene vondst naar de andere: alle in het broeierige en mistige spectrum, maar steeds enerverend. En soms grappig, uit het beschouwelijke refrein van ‘Starstruck’ spreekt onmiskenbaar walging, als Lorenz haar zinnen afsluit met ‘Uurggh’. Lorenz en mede-zanger O’Bryen zijn meester van het ironische speelveld, waar soms tederheid een rol krijgt, zoals in ‘As The Sun Sets’.