Opinie

Toch maar hier begraven worden?

Lotfi El Hamidi

Zijn we echt vergeten dat we sterfelijk zijn? Die vraag kon je de afgelopen weken in verschillende columns tegenkomen. Met onze gezondheidszorg, die in sommige gevallen zelfs de uiterste houdbaarheidsdatum nog kan verlengen, dachten we hier allemaal zo oud als Methusalem te worden. Nu de IC-bedden schaars zijn, moeten we opeens rekening houden met een eventuele vervroegde reis naar het onbekende.

Of Nederlanders daadwerkelijk zijn vergeten dat ze sterfelijk zijn, lijkt me schromelijk overdreven. Het euthanasiedebat is bijvoorbeeld zo Nederlands dat ze in de Verenigde Staten denken dat we bejaarden moedwillig de dood injagen. Dank nog daarvoor, Kees van der Staaij.

Een deel van het antwoord zou je enigszins kunnen achterhalen aan de hand van het aantal gesloten uitvaartverzekeringen in dit land. Ruim driekwart van de Nederlanders heeft zo’n verzekering; de gemiddelde leeftijd waarop mensen die afsluiten ligt rond het veertigste levensjaar.

Op dat moment moet je toch even hebben stilgestaan bij je eigen sterfelijkheid. Of bij je favoriete muzieknummer voor op je begrafenis.

Voor sommige groepen in Nederland ligt het even wat anders. Zo worden overleden Marokkaanse en Turkse Nederlanders doorgaans in het moederland begraven. Meestal om religieuze redenen. Zo willen moslims de garantie van een eeuwigdurend graf. In Nederland zijn er drie begraafplaatsen die aan die voorwaarde voldoen. Toch kiezen de meesten voor een veel goedkopere en complete uitvaartverzekering via een Marokkaanse bank of Turks begrafenisfonds.

Zelf heb ik jaren geleden gekozen voor Marokko als laatste rustplaats. Als het zover is word ik naar het land van mijn ouders gerepatrieerd, vanaf de luchthaven daar vervoerd naar het geboortedorp van mijn opa, waar de familiebegraafplaats ligt. Los van de goedkope verzekering ook een romantisch idee. Terug naar de oergrond.

Sommigen willen daar een integratiediscussie van maken, maar laten we die nu even achterwege laten. Zelfs Pim Fortuyn hield zo erg van Nederland dat hij in Italië begraven ligt.

Maar begraven worden in het moederland kan nu in verband met Covid-19 niet. In ieder geval is Marokko hermetisch afgesloten, waardoor de laatste wens van vaak oude Marokkaanse Nederlanders niet vervuld kan worden. Voor hen is het land van herkomst meer dan een romantische notie.

Nou twijfelde ik al aan mijn besluit sinds ik kinderen heb, en stiekem zou ik liever toch in mijn geboorteplaats Rotterdam begraven willen worden. De lokale partij Nida was al een tijd druk bezig om islamitisch verantwoorde begraafplaatsen te realiseren. Die zijn nu urgenter dan ooit.

Lotfi El Hamidi (L.elHamidi@nrc.nl @Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.