Opinie

Een tas voor iedere dag

Frits Abrahams

Hoe vier je in het coronatijdperk een verjaardag als je je aan de richtlijnen van het RIVM moet houden? De in dit opzicht belangrijkste richtlijn luidt: „Ga niet op bezoek bij mensen van 70 jaar of ouder en mensen met een kwetsbare gezondheid.”

Dit betekende voor mijn vrouw, die op Tweede Paasdag jarig was, dat zij thuis alleen door mij toegezongen kon worden. Helaas, als je het van mijn zangkwaliteiten moet hebben, ben je nog niet jarig. Het dreigde dus een nogal schrale verjaardag te worden. Geen bezoek, geen uitstapje naar een gezellig café of restaurant, laat staan een bioscoop of theater. Geen verrassende cadeaus ook, omdat veel winkels dicht zijn. Het leven lachte ons niet langer toe, het was chagrijnig en bot geworden.

Ik was persoonlijk ook nog in een hachelijke positie terechtgekomen omdat mijn dochters van mij wilden weten of hun moeder misschien bijzondere wensen had. Een handtas, zei mijn vrouw na enig gepieker. Het leek mij niet zó bijzonder, maar daar verkeek ik me op. Dat bleek toen ik de prikkelende details van deze aankoop moest noteren om ze aan mijn dochters over te brengen.

Het bracht mij tot de volgende omschrijving: „Mama heeft graag een eenvoudige, geen chique handtas. Zoiets wat ze al heeft – zie foto’s. Ze hecht wel aan de binnenzakjes, zoals een voor de telefoon en een zakje met ritssluiting binnen de tas om de portemonnee veilig op te bergen. (Een zakje voor voorbehoedmiddelen vindt mama minder noodzakelijk.) O ja, de kleur moet zwart zijn. En ze moet de tas ook over haar schouder kunnen hangen. De maten ongeveer: 22 cm diep en 27 cm breed. Samengevat in de woorden van mama: ‘Het is een tas voor iedere dag’.”

Een keurige tekst die aan duidelijkheid niets te wensen overliet, zou je denken. Niettemin was het resultaat dat mijn dochters lieten weten dat ze zo’n tas „liever samen met mama” wilden kopen, eventueel na de crisis. Ik had wel begrip voor deze reactie – niets is zo precair als het kopen van kleding, tassen en huisraad voor een vrouw – maar voelde me als tussenpersoon toch enigszins misbruikt.

Er leek onmiskenbaar een doem te rusten op deze verjaardag. Toch begonnen we de dag zo welgemoed mogelijk met de aanbieding van mijn cadeau: een rode hoes voor haar iPad. Het moest een van de hoogtepunten van de dag worden. Er kon niets misgaan, want ik was zo verstandig geweest hem samen met haar te kopen. Ze was bezig de hoes om de iPad te krijgen – nog een hele worsteling – toen de telefoon ging. De familie!

Terwijl ze opnam keek ze naar buiten – om enkele seconden later met een kreet van verbijstering terug te deinzen. „Kom kijken!” riep ze.

Ik liep naar het raam – we wonen op de eerste etage – en zag op de straat naast het trottoir de volgende tekst, met kleurkrijt aangebracht in kapitalen: „Hoera, lieve oma”. Tussen de woorden was ook nog een gigantisch hart getekend. Mijn jongste dochter, haar man en hun zoon stonden er breed lachend naast, als jagers naast hun prooi – corona was verslagen.

Wij haastten ons, smeltend van ontroering, naar beneden voor een ontmoeting op die vermaledijde veilige afstand.

Toen alles achter de rug was, betrapte ik me met een vleugje jaloezie op de gedachte: misschien duurt die crisis nog wel door tot mijn verjaardag, op 26 juni.