Recensie

Recensie Muziek

The Strokes halen het verleden naar het heden op ‘The New Abnormal’

Pop Bijna twintig jaar leden de muzikanten van The Strokes onder het succes van hun eigen debuutalbum. Maar nu is de verstarring verdwenen, hun nieuwe liedjes hebben flair.

The Strokes tijdens een optreden op een bijeenkomst van Bernie Sanders in februari 2020.
The Strokes tijdens een optreden op een bijeenkomst van Bernie Sanders in februari 2020. Foto Katherine Tayler / EPA

In de geschiedenis van de popmuziek raakten maar weinig groepen zo in de war van hun debuutsucces als de Amerikaanse band The Strokes. Instant erkenning bleek een vloek; tot op de dag van vandaag wordt iedere compositie van de New Yorkse groep vergeleken met Is This It, verschenen in 2001. Dat een populaire groep te maken krijgt met het ‘lastige’ tweede album, is bij The Strokes verworden tot het lastige derde, vierde, vijfde en zesde album.

Maar waarin zat dan de bekoring van Is This It? Het ironische is dat het publiek nostalgisch is naar een album dat zelf ook door nostalgie gekleurd werd. Is This It landde op de vruchtbare grond die eerder door stadgenoten als The Velvet Underground, Televison en The Heartbreakers was uitgestrooid: de sneerstem, de nonchalance gevat in uitgekiende melodieën, de zorgvuldig gedoseerde sfeer van decadentie en verloedering.

Daarna werden de steeds krampachtiger albums steeds minder gewaardeerd; binnen de band was veel onenigheid waardoor sinds 2011 niet meer werd opgetreden. In 2013 verscheen het lauw ontvangen Comedown Machine, maar verrassend genoeg ging de groep nooit definitief uit elkaar. Dit jaar zou er een nieuw album verschijnen en stonden de muzikanten, alle vijf inmiddels rond de veertig, klaar om de confrontatie met hun nostalgische publiek aan te gaan. Maar albumtitel The New Abnormal bleek profetischer dan bedoeld. In deze abnormale tijd zullen The Strokes – waarschijnlijk – niet kunnen optreden in Amerika, op Best Kept Secret of Rock Werchter.

Ze hebben weer schwung

Het goede nieuws is dat The Strokes hun schwung weer hebben gevonden. De verstarring is weg, de nieuwe liedjes hebben flair. De groep heeft het eigen verleden, met daarin vervat het verleden van roemruchte collega’s, zowel geëerd als veronachtzaamd. Vergeleken met hun debuut is dit een uitgewerkt en soms maf album. De bandleden hebben, onder leiding van producer Rick Rubin, hun muzikale ideeën laten uitbotten. Dat spreekt uit het groeiende aandeel van knorgeluiden uit het keyboard, de verschillende zangstemmen van Julian Casablancas, de kronkelende gitaarduetten van Nick Valensi en Albert Hammond Jr..

Op hun best spelen The Strokes hun liedjes in midtempo, met staccato gitaarriffs, een dartelend keyboarddeuntje en brommende ondertoon als van verkeersgeruis. Casablancas zingt falset in verleidelijke discogedaante (‘Eternal Summer’) of streng en gedecideerd. Door het kraakheldere geluid en de voorwaartse stuwing van drummer Fab Moretti is de sprankeling terug. Op The New Abnormal haalden The Strokes het verleden naar het heden.