Opinie

Videoboodschap

Dagboek Coronavirus

Nadat we er via het livestreamkanaal van het Vaticaan getuige van waren geweest hoe de paus de paasmis opdroeg in de verlaten basiliek van San Pietro, alsof hij de laatste overlevende was aan boord van een reusachtig ruimteschip en uit gebrek aan geloofwaardige alternatieven routinematig zinloos geworden rituelen bleef uitvoeren, stelde Stella voor om buiten op het pleintje een sigaretje te gaan roken in de zon. Haar initiatief was des te liever omdat zij niet rookt. We konden buiten ook een videoboodschap opnemen voor onze vrienden.

Ter plekke ontstond het plan om naar haar moeder te gaan zwaaien. Haar huis heeft een balkon aan Piazza San Lorenzo vlakbij ons huis. Stella had haar identiteitskaart en haar autocertificazione niet bij zich. Ik zei dat ze toch niet zouden controleren.

Er stonden toch carabinieri op het plein. Zij vroegen waar wij naartoe gingen.

„We gaan naar de mamma zwaaien”, zei ik.

Omdat het Pasen was en omdat de carabinieri zelf ook moeders hadden, lieten ze ons gaan. Haar moeder was blij om Stella te zien. Na vijf minuutjes zwaaien gingen we terug naar huis.

Op Via Canneto il Lungo was één Pakistaans winkeltje open. We hadden niets nodig, maar omdat het zonde was om de kans onbenut te laten, kochten we chips en blikjes tonic, omdat Stella had gelezen dat kinine helpt tegen het virus.

We moesten onze video nog maken, maar nu had Stella besmette handen van het winkelen, dus ze kon haar telefoon niet aanraken. Dan met mijn telefoon. Haar haar zat niet goed. Ze kon het ook niet in orde brengen met haar besmette handen. Ze had er opeens genoeg van. Ze wilde naar huis. Ik maakte een fout door de deurknop aan te raken, terwijl ik het tasje met boodschappen droeg. Haar Pasen was verpest.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.