Opinie

Wie durft tegen de volksgezondheid te zijn?

Grunberg in New York

De website ny.eater.com schrijft over cafés die cocktails zijn gaan bezorgen. Bar Patent Pending bezorgt cocktails met namen als Odd Love en Made From Memory voor 14 dollar, wat alleen al vanwege die namen geen geld is.

In plaats van Odd Love besluit ik een avondwandeling over Park Avenue te maken. Alleen maar daklozen, liggend, zittend, zingend, etend, een enkeling halfnaakt. Midden in Chicago schijnt een coyote te zijn gesignaleerd, Park Avenue is overgenomen door de daklozen.

Als ik weer thuis ben, belt mijn vriendin P. Ze zit in het onroerend goed, maar doet ook aan waarzeggerij en mystiek, eigenlijk een logische combinatie.

„Arnon”, roept ze door de telefoon, „mensen vluchten. Appartementen die een paar weken geleden bijna anderhalf miljoen moesten opbrengen zijn nu voor zeven, acht ton op de markt. Sla toe.”

Ik twijfel of ik moet toeslaan.

De volgende dag wandel ik met een vriend door het park. Hij denkt dat het jaren zal duren voor de stad zal herstellen. „De helft van de restaurants is failliet”, zegt hij.

We spreken over de politieke consequenties van deze crisis. „Wanneer zou je je koffers pakken?” vraagt hij.

„Als de politiestaat werkelijkheid is geworden”, antwoord ik.

„Wanneer is dat?”

„En vluchten waarheen?” vraag ik. „Is het in Europa beter?”

Ik denk aan de DDR, waar burgers fundamentele vrijheden moesten opgeven in naam van het reëel bestaande socialisme. Soms vrees ik dat de staat vrijheden zal opvreten in naam van de reëel bestaande volksgezondheid. Wie durft tegen de volksgezondheid te zijn?

Uiteindelijk hadden de burgers van de DDR genoeg van de boeren- en arbeidersstaat. Ze verlangden naar zoiets banaals als bananen, ze scandeerden: „Wij zijn het volk.”

’s Avonds laat verlang ik ernaar het raam te openen en te schreeuwen: „Wij zijn het ongezonde volk. Wij zijn het zieke volk.”

Schrijver woont in New York City. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.