We snakken naar wederopstanding

Zap Het had een glorieuze tiende aflevering van The Passion moeten worden, maar de populaire straatmusical is niet te verenigen met de normen van de anderhalvemetermaatschappij.
Johnny de Mol in 10 jaar The Passion: Geef mij nu je angst.
Johnny de Mol in 10 jaar The Passion: Geef mij nu je angst. Beeld EO/KRO-NCRV

Anderhalf jaar geleden hing Johnny de Mol in De roast van Johnny de Mol nog aan een kruis op de commerciële zender Comedy Central, slingerde hij een vierlettergrepige vloek de zaal in en wendde hij zich uiteindelijk tot zijn smartphone met de woorden: „Siri, bel papa.” In vroeger tijden zou je voor zoveel blasfemie voor het leven (en wellicht ook daarna) worden geëxcommuniceerd door de confessionele omroepen, maar donderdag stond dezelfde Johnny de Mol namens EO en KRO-NCRV gewoon Jezus’ lijdensverhaal te vertellen.

Het had een glorieuze tiende aflevering van The Passion moeten worden, maar de populaire straatmusical is niet te verenigen met de normen van de anderhalvemetermaatschappij. Dus was er gekozen voor een ‘best of’, onder de titel Geef mij nu je angst – het ‘ik geef je er hoop voor terug’ uit André Hazes’ klassieker konden we er zelf bij denken. Het is toch al een goed moment voor Pasen, nu de besmettingscurve is afgevlakt: de schok van de kruisiging is geweest, we snakken naar de wederopstanding.

We zagen een knip-en-plak-Passion, zonder publiek, vanaf een plaats die tot donderdag geheim was gehouden. Het Golgotha van dienst bleek het Mediapark te Hilversum, alwaar het grote witte Passionkruis als een reusachtig insect bewegingloos op de rug lag. De traditionele processie was virtueel geworden.

De Mol, met een halflege parkeerplaats als achtergrond, had het veelvuldig over corona. Hij keerde vaak terug bij angst en hoop in de maatschappij, opoffering en de hartverwarmende initiatieven in het land. Tussen het Paasverhaal en 2020 werd menig virusbrug geslagen. „Zou Jezus de dagelijkse corona-updates van de voorpagina hebben verdrongen?” Het slechte in de mens werd samengevat als: „Hamsteren, onverschilligheid, haat.”

De hoogtepunten van tien jaar The Passion concentreren zich rond de verschillende Judassen, zo bleek. De verwarring van de verrader („na 2000 jaar overstijgt deze wending de beste soap-cliffhanger”, duidde De Mol) krijgt steeds nieuwe dimensies. Van de hoogmoedige Judas uit Jeroen van Koningsbrugges galmende vertolking van Wit licht (‘Met open ogen in de zon/ ontdek ik mijn gezicht’) tot de eenzame Judas van Jeangu Macrooy: „Ik leef m’n leven, zoals ik dat wil/ Ik bemoei me toch ook niet met een ander/ […] Laat me gaan voordat ik nu toch verander.”

Het uit 2012 stammende duet waarin Danny de Munk (Jezus) zich met een smekend „Verraad mij niet. Geef je niet over maar vecht voor mij” richt tot Charly Luske (Judas) veranderde het duo in één klap in een getroubleerd liefdesstel – nog een paar decennia The Passion en latere generaties kunnen zich niet voorstellen dat de omgang tussen Jezus en Judas in werkelijkheid platonisch was.

Fijn was dat de subliem vileine Pontius Pilatus van Arjan Ederveen uit 2018 ruim aan bod kwam. Als hij vraagt „Bent u de koning der Joden?”, krijg je het gevoel dat zijn gevangene er met kruisiging nog genadig van af is gekomen. Wel blijft het wonderlijk om te zien hoe een slordige tweeduizend jaar na dato een volgestroomd plein Nederlanders bereid is om op verzoek „Kruisigt hem!” te scanderen.

Misschien blijkt volgend jaar, na een jaar coronaloutering, dat het volk daar geen zin meer in heeft. Zoals de begeesterde De Mol afsloot met een pleidooi voor een maatschappij waarin iedereen de ander zonder angst tegemoet treedt, „al is het voorlopig uit liefde tot op anderhalve meter van elkaar”. In Johnny de Mol schuilt een prima dominee.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.