Recensie

Recensie Boeken

Een zeer geslaagde thriller om mee binnen te blijven

Een paar dagen voor zijn huwelijk ontvangt deze inspecteur een dreigbrief. Het blijft niet bij woorden, een paar dagen later wordt er een aanslag op z’n huis gepleegd. Met ‘Een vorm van verraad’ schreef Lieneke Dijkzeuls een zeer geslaagde thriller.
Foto: ANP

Een paar dagen voor hij met zijn veel jongere collega Renée Pettersen zal trouwen, ontvangt inspecteur Paul Vegter een dreigbrief: IK GA IETS RECHTZETTEN, KLOOTZAK. Het blijft niet bij woorden, want op het huis van het aanstaand bruidspaar wordt ’s nachts een aanslag gepleegd. Vanaf dat moment krijgen de twee politiemensen dag en nacht bewaking, zodat ze door kunnen gaan met hun onderzoek naar een peuter die onder verdachte omstandigheden van een balkon is gevallen.

Het is het intrigerende begin van Een vorm van verraad, de zevende Paul Vegter-thriller van Lieneke Dijkzeul (1950), ook schrijver van romans en kinderboeken.

Dijkzeul hoort tot de betere Nederlandse thrillerschrijvers. Ze schrijft compact en helder, verstaat de kunst van het weglaten, en besteed gelukkig de meeste ruimte aan het neerzetten van haar karakters, voor het merendeel melancholische tot licht wanhopige personages.

Diepvriespizza

Heel geslaagd aan Een vorm van verraad is de interactie tussen Vegter en Sjoerd Talsma, ook een politieman op leeftijd. Talsma, een Friese boerenzoon, heeft zijn vrouw Akke aan kanker verloren. Als hulpeloze weduwnaar is hij gevlucht in zijn werk; dag en nacht is hij in touw. Als hij zich voorneemt een keer geen diepvriespizza te eten, raakt hij in de supermarkt van slag bij de courgettes en vleestomaten. „Hij begreep niks van groente. Dacht aan Akkes kookschrift, met alle minutieus genoteerde recepten voor een, twee en vier personen. Ze was ermee begonnen toen ze het vertrouwen had verloren dat het goed zou komen. ‘Gewoon voor de famkes, Sjoerd. Omdat ik er nu de tijd voor heb. Dat ze een ouderwetse stamppot kunnen maken. Ze koken van alles, maar ze snappen niks van boerenkool.’ Terwijl ze had bedoeld dat hij voor zichzelf zou kunnen koken.”

In eerdere Vegter-thrillers doken regelmatig literaire citaten op, en konden zomaar Van Ostaijen, Nijhoff en Baudelaire worden aangehaald. Daar is Dijkzeul nu iets spaarzamer mee. Vegter probeert een keer niet aan Elsschot te denken, en als hij met Talsma op condoleancebezoek is geweest citeert hij in gedachten de slotregels van ‘Graf te Blauwhuis’, het fameuze gedicht van Gerard Reve, de ‘volksschrijver’ die Dijkzeul wel vaker aanhaalt.

Vertilde Dijkzijl zich in eerdere thrillers weleens aan het geloofwaardig portretteren van criminelen uit milieus waar Elsschot en Reve non-existent zijn, daar is dit keer geen sprake van. In vele opzichten is Een vorm van verraad (een beetje obligate titel) zeer geslaagd. Een uitstekende reden om binnen te blijven.