Recensie

Recensie Muziek

Jaar laat zijn nummers ontvouwen als een bloem

Wie vorig jaar de tentoonstelling zag van Nicolas Jaar in het Hem in Amsterdam, kent de geheimzinnige klanken van zijn geluidssculpturen. Jaars nieuwe derde album Cenizas (‘As’), bouwt verder op deze stijl. De Chileens-Amerikaanse elektronicamuzikant kiest op Cenizas niet voor de verende, dub-achtige klanken of stroeve dansritmes uit zijn verleden. Nu combineert hij elektronica met akoestische instrumenten en ‘gevonden geluiden’, van een ratel of kerkelijk orgel tot brekend glaswerk. Jaar componeert zijn stukken elke keer anders, alsof hij zich laat verrassen door klanken die hij in de natuur tegenkomt. Zo groeit een ijle vioolklank uit tot een sputterende waterkraan, waar zich engelachtige zang omheen vouwt, in ‘Hello, Chain’. Elk nummer ontvouwt zich als een bloem die uitkomt: organisch en steeds verleidelijker. De zoekende stijl exploreert verscheidene klankcombinaties, soms opgesierd door Jaars zangstem. Zoals in de enige popmelodie van het album, het onverwacht militante ‘Mud’.