Recensie

Recensie Muziek

Eindeloze ‘emotionele scifi’ van Sufjan Stevens

Het grotendeels instrumentale album Aporia is de weerslag van de vele uren die Sufjan Stevens en zijn stiefvader Lowell Brams jamden op hun analoge synthesizers in informele sessies. Als duo hebben ze een buitengewone band, die op Aporia een uitdagend palet van soundscapes en korte muziekstukken oplevert.

Het is beslist geen meanderend ambient-werkstuk in de traditie van Brian Eno. Schurende en kolkende synthesizerklanken worden in stelling gebracht voor een hypnotiserende flow die raakt aan de organische dancemuziek van Boards of Canada en Fuck Buttons. Sufjan spreekt van ‘emotionele scifi’ en draagt het album op aan uitvinder Dave Smith, wiens revolutionaire Prophet-synthesizers en Tempest-drummachine centraal staan. Wanneer Stevens in ‘The Runaround’ eenmalig zijn stem laat horen is het bijna abstract, als een van de instrumenten op een meeslepend album dat in zijn geheel geconsumeerd dient te worden.