Recensie

Recensie Media

Het bikkelharde ZeroZeroZero (●●●●) laat zien dat cocaïne altijd met bloed wordt betaald

Serie De misdaadserie ZeroZeroZero rekent met grof geweld af met elke romantische illusie over drugshandel. Door de aandacht voor het menselijk drama krijgt de sterke cast veel ruimte.

Emma Lynwood (Andrea Riseborough) en haar broer Chris (Dane DeHaan) zitten tussen de Italiaanse maffia en een Mexicaans kartel.
Emma Lynwood (Andrea Riseborough) en haar broer Chris (Dane DeHaan) zitten tussen de Italiaanse maffia en een Mexicaans kartel. Foto Patti Perret

Drugscriminaliteit is niet bepaald een onderbelichte categorie in het huidige serie-aanbod. Met series als Narcos en Mocro Maffia is meer dan genoeg keus. Ondanks de geduchte concurrentie lukt het ZeroZeroZero toch om boven het maaiveld uit te steken.

De serie brengt een verhaal over de internationale cocaïnehandel op een meesterlijke manier in beeld, zonder de menselijke gevolgen op lokaal niveau uit het oog te verliezen. Beklemmende actiescènes en rauw geweld worden in acht afleveringen afgewisseld met sterke karakterstudies en familiedrama. Een uitstekende cast weet de materie – gebaseerd op een boek van Gomorra-auteur Roberto Saviano – naar een nog hoger niveau te tillen, met Andrea Riseborough als uitblinker.

Vetes

De ambities van ZeroZeroZero zijn niet bescheiden. De serie combineert Gomorra met de film Sicario en speelt zich af op meerdere continenten. We volgen de afhandeling van een gigantische cocaïnedeal vanuit drie verschillende perspectieven: de kopers, verkopers en de transporteurs (ook wel dealmakers genoemd). De Amerikaanse familie Lynwood heeft een rederij in New Orleans en fungeert als schakel tussen een Italiaanse maffiafamilie en een Mexicaans drugskartel. Het transport per boot van de vrachtlading coke van de VS naar Italië verloopt alles behalve vlekkeloos, mede omdat er tegelijkertijd allerlei onderlinge vetes worden uitgevochten.

Bij alledrie de partijen is er in meer of minder mate sprake van een clash tussen oude en de nieuwe garde, van traditie tegenover vernieuwing. Zo moet de ondergedoken baas van het maffiasyndicaat ‘Ndrangheta een machtsstrijd aangaan met zijn eigen kleinzoon. Voor Emma Lynwood (Riseborough) wordt de deal het moment om de toekomst van het familiebedrijf samen met haar broer veilig te stellen. „Geld lost alles op”, is het motto van haar vader en daar hoopt Emma nu ook op. Maar in een wereld waar eer en ego’s ook een grote rol spelen, is dat maar de vraag.

Geweld

Riseborough, iemand die heel goed kan verdwijnen in haar rollen, speelt hier een vrouw die via een ijskoude blik haar kwetsbaarheid goed weet te verbergen. De actrice heeft vaak aan haar ogen genoeg om duidelijk te maken wat er nu echt in haar personage omgaat.

In Mexico probeert militair Manuel Contreras (Harold Torres in een doorbraakrol) een belangrijke speler te worden binnen de onderwereld van de stad Monterrey. Vooral hier wordt de angstaanjagende evolutie van de drugsoorlog huiveringwekkend in beeld gebracht. Een sequentie, waarin kartelleden militaire training krijgen en daarna de macht in de stad opeisen door op klaarlichte dag burgers te executeren, gaat niet in de koude kleren zitten. ZeroZeroZero zoekt hier de grens op, maar smakeloos voelt het nergens: het is een afspiegeling van de harde realiteit in het land.

Spanningsboog

De makers moeten in acht afleveringen veel ballen in de lucht houden, zonder dat de kijker het overzicht verliest. Hoewel het soms voelt het alsof je naar drie series in één zit te kijken, verlies je nooit het overzicht. De verschillende spelers krijgen elk veel ruimte en sommige hoofdpersonages zie je lange tijd niet terug. Deze aanpak werkt omdat alle losse verhaallijnen op zichzelf kunnen staan, er zit geen zwakke schakel tussen. Wanneer de wegen van de hoofdpersonages elkaar kruisen, krijgt de serie een nieuwe adrenalinestoot. De montage speelt soms ook een geraffineerd spel met de tijd, waardoor het totale plaatje pas duidelijk wordt als scènes vanuit het perspectief van andere personages worden gebracht.

De serie bouwt toe naar een weergaloze slotaflevering waarin alle verhaallijnen op een bevredigende manier samenkomen. Een positief wereldbeeld levert het niet op, maar wel een van de beste kijkervaringen van de laatste tijd.