Opinie

Snijden

Marcel van Roosmalen

Ook Linda de Mol wandelt ongevraagd met ons mee naar de poorten van de hel. Ze pakt de hele tijd je hand en claxonneert dan maar door over de struggle die zij als meest gewone vrouw van allemaal doormaakt tijdens deze crisis.

Ze trapte af met: „Ik poets mijn huis vrij hysterisch met ontsmettend spul.”

Maar dat was twee weken geleden.

Daarna begeleidde ze een aantal tijdelijke medewerkers bij haar maandblad naar de uitgang.

Haar chief whip twitterde dat ze de dag dat ze dat moest mededelen geen gemakkelijke vond.

„Je hoeft het niet te doen”, dacht ik hardop, maar dan vergat ik gemakshalve dat je in oorlogstijd maar beter mee kunt knikken met de boven je gestelden.

Linda blijft, ondanks haar vele goede werk voor haar eigen Linda Foundation, toch ook een zus van haar broer.

Van John de Mol verwacht niemand medeleven. Ik vond dat de bezuinigingen bij Talpa nog verrassend lang op zich lieten wachten. Net voordat ik „Slager, is het vet nou nog niet van de botten?” wilde gaan roepen, was hij dan toch lekker bloederig gaan snijden in het eigen vlees.

Linda snijdt en hakt niet, ze fileert onder de toonbank en wil niets liever dan dat we haar blijven zien als de vriendin die ze altijd was. En dus laat ze zich graag bellen door bevriende BN’ers en media.

Het laatste wat ik vernam van Linda was een gesprek met Paul de Leeuw in diens coronashow TV-Quaran-Tine, waarin ze de diepte indook door haar overleden ouders bij de coronacrisis te slepen. Haar platform Linda.nl keek mee en deed verslag.

„Normaal gesproken mis ik ze heel vaak, maar nu ben ik ergens ook heel blij dat ze dit niet mee hoeven te maken”, vertelt Linda eerlijk.’

De vaste kracht had voor de duidelijkheid het woordje ‘eerlijk’ toegevoegd, want Linda is altijd ‘eerlijk’. En vooral herkenbaar, want ik ben, eerlijk gezegd, ook heel blij dat mijn overleden vader deze hele coronashit niet mee hoeft te maken.

Nog een geweldige passage: Paul vertelt Linda dat hij, zoals waarschijnlijk veel thuiszitters, dik twee kilo zwaarder is geworden in deze quarantainetijd. Daar heeft Linda een onverwachts antwoord op: zij is twee kilo afgevallen. „Dat meen je niet!”, roept Paul daarop uit.

Juist dat is het verschil tussen zij van De Mol en ons, normale stervelingen. We krijgen er allemaal van langs, alles stort in, maar wie komen er het best geconserveerd onder de puinhopen vandaan gekropen? Broer en zus. Een paar kilo lichter, maar daardoor extra hongerig.

En dan zullen we er pas echt van lusten.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.