Opinie

Rot toch op met je economie

Lotfi El Hamidi

Waar zie jij jezelf over vijf jaar? Ik heb het altijd een ongemakkelijke vraag gevonden, omdat ik voor mezelf nooit zover vooruit denk. Niet dat ik er een hedonistische levensstijl op nahoud of carpe diem als lijfspreuk hanteer, al beschouw ik elke godgegeven dag als een geschenk. Een vijfjarenplan zou mij alleen maar een beklemmend gevoel geven, alsof het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt.

Vraag me waar ik over tien jaar ben en ik voel me al meer op mijn gemak – een decennium is fantasiewerk. Lekker wegdromen.

Natuurlijk stelt men die vraag doorgaans met een reden. Zo wil de werkgever weten of je wel genoeg ambitie en motivatie hebt om de komende jaren van toegevoegde waarde te zijn voor het bedrijf. Voor jou immers honderd anderen.

Maar wat nou als je eigenlijk geen rooskleurige toekomst voor je ziet, of helemaal niet bezig bent met het doelmatig vergroten van je vermogen, of nauwelijks waarde hecht aan bezit? Misschien wil ik, want laat ik maar voor mezelf spreken, helemaal niet meedoen met die ratrace waarin iedereen zich spekkoper waant. Zonder mezelf overigens een cynicus te noemen, al is dat misschien typisch iets wat een cynicus over zichzelf zou zeggen.

In de speelfilm The Devil’s Advocate uit 1997, een faustiaans verhaal over een succesvolle advocaat (Keanu Reeves) en de duivel (ijzingwekkend gespeeld door Al Pacino), wordt kritiek geuit op de lege, immorele wereld van de laatste jaren van de twintigste eeuw. In een tirade hekelt de Duivel de vraatzuchtige moderne mens, een Trump-achtig wezen dat als vanzelfsprekend verwacht dat hem alles toekomt, terwijl de wereld naar de knoppen gaat. ‘It’s buy futures, sell futures, when there is no future.’

Ik moet hierbij denken aan de bekende spotprent van Tom Toro, huiscartoonist van The New Yorker, op het hoogtepunt van de vorige economische crisis. Een bankier en drie kinderen zitten in een verwoeste omgeving rond een kampvuur, en de bankier vertelt: ‘Yes, the planet got destroyed. But for a beautiful moment in time we created a lot of value for shareholders.’

Tijdens deze huidige crisis, en we zijn er nog maar net aan begonnen, wordt de discussie gevoerd of we oma moeten redden of de economie. Oma of de economie! De bejaarde wordt nog net niet naar het offerblok gebracht.

Rot toch op met je economie, denk ik dan.

Goed, het is een houding die ik me eigenlijk niet kan permitteren, als vader van twee jonge kinderen. Moet ik alsnog over de toekomst nadenken.

Lotfi El Hamidi (L.elHamidi@nrc.nl @Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.