Recensie

Recensie Theater

Comedypodium Netflix: 21 keer lachen in donkere tijden

Comedygids Netflix is uitgegroeid tot het belangrijkste en grootste podium voor internationale comedians. Het aanbod is overstelpend. Wat moet je zien of laat je beter links liggen? NRC bekeek 21 shows en gaf ze een cijfer.

Van linksboven met de klok mee: Ali Wong, Michelle Wolf, Dave Chappelle, Tom Segura, Hasan Minhaj, Marc Maron.
Van linksboven met de klok mee: Ali Wong, Michelle Wolf, Dave Chappelle, Tom Segura, Hasan Minhaj, Marc Maron.
  • 9/10

    Marc Maron: End Times Fun (2020)

    Kurkdroog en super-ironisch deelt Maron zijn gehaaide observaties: over wat gezond is, over hoe we het milieu redden, over superhelden als religie en over hoe wachten een concept uit het verleden werd. Slim ontleedt hij wat woke is. Het briljante slotstuk is een fantasie over de Dag des Oordeels, met een hoofdrol voor Mike Pence. (RR)

  • 9/10

    Tom Segura: Ball Hog (2020)

    Tom Segura, maker van de podcast ‘Your Mom’s House’, ziet er verraderlijk aaibaar uit, als een chubby teddybeer, maar spuit ondertussen de venijnigste teksten, waarin hij het verbale geweld niet schuwt. Amusante, intelligente wijsneus die zegt wat je misschien wel denkt maar nooit hardop zegt. Fun! (PP)

  • 9/10

    Simon Amstell: Set Free (2019)

    Engelse jongeman die zoekt naar geluk via het helen van de getroebleerde relatie met zijn vader. Hij doet aan therapie, ayahuasca-ceremonieën en gebruikt mdma. Zijn opgedane levenslessen deelt hij met het publiek. Emotioneel intelligente comedy. (AK)

  • 8/10

    Ali Wong: Hard Knock Wife (2019)

    Grootste troef van de Aziatisch-Amerikaanse Ali Wong is dat je zo’n grote mond niet verwacht. Anderhalve meter hoog en hoogzwanger vuilbekt ze over huisvrouwen, borstvoeding en vagina’s na een natuurlijke bevalling. Ze wil het liefst veel geld voor weinig werk, „zoals het vertolken van een stuk tofoe in een Pixar-film of zoiets”. Schaamteloos en heel Amerikaans. (PP)

    Lees ook de Netflix-comedygids uit 2017
  • 8/10

    Anthony Jeselnik: Fire in the Maternity Ward (2019)

    Snoeihard, gitzwart en vol onverwachte wendingen. Jeselnik – hij kijkt als een seriemoordenaar op weg naar z’n prooi – was twee jaar koning van de roast bij Comedy Central. In deze show kan hij uitentreuren zijn stokpaardjes berijden: afkeer van familie, religies en kinderen. Niet voor gevoelige zieltjes! (PP)

  • 8/10

    Michelle Wolf: Joke Show (2019)

    Wolf praat origineel vulgair over lichaamssappen. Hoe zou het zijn als mannen menstrueren? Ze heeft fijne feministische grappen, al valt ze feministen ook hard aan. Haar standpunt over mannen is te makkelijk: die zijn dom en daarom doen ze stomme dingen. (AK)

  • 8/10

    Whitney Cummings: Can I touch it? (2019)

    Sterke en originele show over seksuele intimidatie, zelfverdediging en de opkomst van seksrobots, met een magnifieke surprise aan het einde. Met spitse metaforen en oneliners. Cummings’ advies: lippenstift als wapen tegen verkrachters: smeer het uit over je gezicht: „You wanna fuck this clown?” (RR)

  • 8/10

    Dave Chappelle: Equanimity (2017)

    Controversiële grappen, zoals over transgenders, voorziet Dave Chappelle ruim van context en bijsluiters, over de functie en werking van humor. Daaraan herken je de meester. Maar ook aan de waaier aan slimme, precies vertelde verhalen, over zichzelf, stemmen op Hillary Clinton, de historische ontwikkelingen na een racistische moord en „de eikel” Trump. (RR)

  • 8/10

    Dave Chappelle: Sticks & Stones (2019)

    Door anderen te schoppen, kaart Chappelle hypocrisie aan. Hij bagatelliseert het misbruik in de zaak Michael Jackson, maar met een scherpe observatie: de helft van de mensen is slachtoffer van misbruik en zij krijgen niet zoveel aandacht als de jongens die Jackson beschuldigden. Tussen de regels door hoor je iemand praten die gehard is door het leven en de vraag stelt: waarom vinden jullie dit wel erg en andere dingen niet? Hard en pijnlijk ja, maar ook grappig. (AK)

  • 8/10

    Hasan Minhaj: Homecoming King (2017)

    Hasan Minhaj is een geduldig verteller die met veel schwung de komst van zijn ouders uit India, zijn jeugdjaren, zijn eerste liefde en zijn sollicitatie bij The Daily Show uit de doeken doet. Meer dan over racisme gaat het over de ambities van de tweede generatie immigranten. (RR)

  • 8/10

    Daniel Sloss: Dark (2017)

    Sloss (1990) werd al als tiener een ster en staat als twintiger als een routinier op het podium. Met een vernuftige grap over het beledigen van gelovigen, wat seks, verhalen over zijn ouders en zus en uiteindelijk een verrassende ontknoping, waarmee hij de titel van zijn show meer dan recht doet. Gedurfd en zeer ongewoon. (RR)

  • 7/10

    Ronny Chieng: Asian Comedian Destroys America (2019)

    De Chinese comedian Chieng, wonend in Amerika, zet vol in op stereotypen en bespot Amerikaanse gewoontes en plechtigheden, zoals Thanksgiving, dieetwensen en de omgang met de metro. „Amerika heeft een Aziatische president nodig: wij werken terwijl jullie eten.” Bij vlagen erg grappig. (RR)

  • 7/10

    Jenny Slate: Stage Fright (2019)

    Paniekaanval ontmoet dwangneurose. De Joods-Amerikaanse Jenny Slate („Ze dachten altijd dat ik Anne Frank was”) associeert er flink op los in haar verhaal over een jonge vrouw die het allemaal niet weet. Grappig zijn de filmpjes over de familie die een rustiger leven leidt. (PP)

  • 7/10

    Wanda Sykes: Not Normal (2019)

    Sykes is een zelfverzekerde en ontspannen performer, die het abnormale normaal van het tijdperk-Trump analyseert en grappen maakt over de verschillen tussen zwarte en witte mensen („Luizen op school? Dat is iets voor witte mensen.”) In het slotdeel praat ze met veel zelfspot over haar menopauze. (RR)

  • 7/10

    Russell Brand: Re: Birth (2019)

    Met zijn rijke, dichtgemetselde volzinnen en slangachtige beweeglijkheid werkt Russell Brand vakkundig aan zijn messiaanse uitstraling. Tegelijk zoekt deze curieuze man die zo graag de wereldverbeteraar speelt de sympathie van zijn publiek door op bijtende toon zijn optredens in de media als celebrity door te zagen en over de geboorte van zijn dochter te vertellen. (RR)

  • 7/10

    Tig Notaro: Happy to be here (2018)

    Het is fijn om naar Tig Notaro te kijken door haar kalmte en haar zelfvertrouwen. Ze maakt grappen over haar jongensachtige uitstraling en het opvoeden van haar kinderen met haar vrouw. Geregeld vertelt ze een verhaal twee keer: de eerste keer zoals het letterlijk is gegaan, de tweede keer voorzien van haar gekke gedachtekronkels. (AK)

  • 7/10

    Maria Bamford: Old baby (2017)

    Interessant experiment: je ziet haar eerst op doorsnee plekken buiten optreden en dan pas in het theater. De absurdistische Bamford gebruikt en mengt zoveel metaforen, dat je soms niet meer weet welk voorbeeld wat moet ondersteunen. Door haar in zichzelf gekeerde stijl maakt ze geen contact met het publiek. (AK)

  • 6/10

    Fary: Hexagone (2020)

    Je vangt meer vliegen met stroop dan met azijn. De Franse charmeur Fary legt de vinger op de zwakke plek: racisme. Ook zijn omstreden optreden komt weer voorbij: tijdens de uitreiking van de Molière-toneelprijzen in 2019 begroette hij de zaal met „Saluts les blancs”. Subtiel, geen dijenkletser. (PP)

  • 6/10

    Iliza Shlesinger: Elder Millennial (2018)

    Shlesinger speelt geweldig: levendig en dynamisch, met komische bekkentrekkerij. Maar meer dan een uur alleen praten over hoe vrouwen een man kunnen versieren, gelardeerd met plichtmatige „Je mag zijn wie je bent”-voetnoten, voelt niet zo feministisch als ze zegt te zijn en is vooral wat eentonig. (RR)

  • 5/10

    Leslie Jones: Time Machine (2019)

    Leslie Jones maant twintigers („futloze eikels”) om te genieten van hun jeugd, zoals zij deed. Haar reis door de tijd is een reis langs al haar seksuele escapades, die eindigt met de fantasie dat ze als 92-jarige een gigolo uitwoont. Haar tempo ligt tergend laag en ze vertrouwt onbegrijpelijk vaak op het effect van haar gekrijs. (RR)

  • 5/10

    John Mulaney: Kid Gorgeous at Radio City (2018)

    De performance van Mulaney is houterig, zijn materiaal zwak: overijverige politieagent, brutale universiteiten, onbeleefde beroemdheden. Zijn karakterisering van Trump – „Er is een paard los in het ziekenhuis!” – kan evenmin de reden zijn dat deze special een Emmy voor best geschreven show won. (RR)