Recensie

Recensie Film

‘Pom Poko’: snoezige helden met reuzenscrotums

Animatie Netflix heeft de catalogus van het Japanse animatiehuis Ghibli gekocht. Nu is ‘Pom Poko’ te zien: een bizarre, onvoorspelbare mix van sociale strijd-film en sprookje met in de hoofdrol een kolonie wasbeerhonden.

‘Pom Poko’: wasbeerhonden proberen hun bos te beschermen tegen de bouw van een buitenwijk, en schuwen daarbij het geweld niet.
‘Pom Poko’: wasbeerhonden proberen hun bos te beschermen tegen de bouw van een buitenwijk, en schuwen daarbij het geweld niet.

Dat animator Hayao Miyazaki een genie is, wisten wij al – maar liefhebbers kunnen nu op Netflix kennis maken met Ghibli’s tweede man Isao Takahata, de ‘grote broer’ van Miyazaki die gaandeweg mokkend in diens schaduw verdween. Zonde, want deze perfectionist maakte zeer verrassende en experimentele anime.

De in 2018 overleden Takahata kon niet tekenen, maar smaak had hij. Naast zijn sereen droeve aquarelfilm The Tale of Princess Kaguya (Oscarnominatie in 2014) is hij vooral bekend om Grave of The Fireflies, zo ontroerend dat studio Ghibli er in 1988 bijna failliet aan ging. Naar een anime ging je niet om te huilen.

Lees ook de column van Coen van Zwol bij het overlijden van Isao Takahata: De barse tweede viool van studio Ghibli

Dankzij Netflix kan je nu My Neighbors the Yamadas (1999) en Pom Poko (1994) zien. De eerste is een warme, grappige en laconieke dwarrelfilm in cartoonstijl over een Japanse ‘salaryman’ en zijn gezin, Pom Poko een bizarre mix van sociale strijd en sprookje. In lyrische Ghiblistijl volgen we tanuki (wasbeerhonden) die hun bos tegen een oprukkende buitenwijk beschermen.

In Japanse volksverhalen nemen tanuki menselijke vorm aan om ons te misleiden. In Pom Poko zijn ze soms mens, soms wasbeerhond, soms troeteldier. Maar kawaii (snoezig) of niet, ze blijken hun enorme scrotums soms te gebruiken als drum, tapijt of parachute. Licht verontrustend is ook hun tactiek het hoofd in elkaars anus te steken om samen – in Human Centipede-stijl – een draak te vormen.

Pom Poko oogt als een kinderfilm, maar met snoezige helden die terreuraanslagen plegen op onschuldige bouwvakkers. Wat een unieke, idiote film.