Opinie

Even een adempauze – tijd om de schade op te nemen

Dagboek Coronavirus

Terwijl er op dit moment in Italië meer genezen patiënten worden ontslagen uit de ziekenhuizen dan dat er nieuwe patiënten worden opgenomen en de strijd die artsen en verplegers de afgelopen weken hebben geleverd niet langer uitzichtloos lijkt, biedt de adempauze gelegenheid om de schade op te nemen in de eigen gelederen. Zevenentachtig medici zijn overleden. Meer dan twaalfduizend van hen zijn besmet geraakt. Ongeveer 10 procent van het ziekenhuispersoneel is door het virus geveld.

Ook Sara, de zus van Stella, die radiologe is in het ziekenhuis van San Martino, heeft met keelpijn en koorts thuisgezeten. Ze zijn eindelijk langsgekomen om een test af te nemen. De test blijkt negatief. In principe zou ze weer aan het werk kunnen, maar de symptomen liegen niet en men zegt dat die tests een valse negatieve uitslag kunnen geven. Men zegt zelfs dat dat geldt voor 30 procent van de gevallen. Dus is er een tweede test nodig.

Sara zou haar moegestreden collega’s graag aflossen, maar ze is ook bang geworden. Als die negatieve testuitslag klopt, is ze, anders dan ze dacht, waarschijnlijk niet immuun geworden en zou ze het slagveld betreden zonder harnas.

Haar collega’s, die dagelijks zien wat het virus kan aanrichten, nemen geen enkel risico. Ze zien hun familie niet meer, uit angst dat ze het virus ongemerkt uit het ziekenhuis mee naar huis nemen. Haar naaste collega heeft haar kinderen al weken niet gezien. Een andere collega neemt, wanneer ze ’s avonds uitgeput thuiskomt, de achteringang, die toegang biedt tot een afgesloten kamer met een wasbak. Haar man zet haar eten klaar in de gang.

Ze zeggen dat Sara thuis moet blijven. Ze willen niet afgelost worden. Ze sparen hun vrije dagen liever op, want nu zouden ze die toch alleen maar in trieste afzondering slijten.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.