Brieven

Brieven 7/4/2020

Hamsteren

Iedereen een bakker?

Voor de coronacrisis waren er genoeg soorten meel verkrijgbaar bij de supermarkt, maar nu heb ik zeker zes winkels bezocht om een pak meel en een pakje droge gist te kopen. Iedere keer tevergeefs! Geen droge gist! Geen bloem!

Wat bezielt de Nederlandse bevolking om alle voorraad en soorten bloem en gist in te slaan ? Nadat het toiletpapier ruimschoots gehamsterd is, lijkt nu meel aan de beurt. Gaat Nederland echt en masse zelf brood bakken? Voorheen was dit een liefhebberij voor een enkeling.

Het is heus niet zo makkelijk om een mooi broodje uit de oven te krijgen, ik wens iedereen veel succes met het bakken van brood!

Reactie Denys (1)

Hoe leg je dat uit?

Damiaan Denys stelt terecht vragen over de proportionaliteit van de coronamaatregelen (Je kunt corona ook omarmen, 4/4). Economische schade veroorzaakt op termijn ook medische schade. Aan de andere kant … Als ik naar mijn familie en vriendenkring kijk, vallen daar slachtoffers als we niets doen. Oud, oud en ziek, jong en ziek: allemaal op de risicolijst. Ik ben zelf 63, in redelijke gezondheid denk ik, maar ik weet niet of corona het daarmee eens is. Dus ja, wat zijn de juiste proporties? Wat vink je tegen elkaar af? En dan vind ik zijn conclusie – „Als het onze excessen bevraagt, waarom omhelzen we het niet als vriend in plaats van het als vijand te bevechten. Waarom nodigen we het niet uit om in duende met ons te dansen?” – een te geromantiseerde voorstelling van de keuzes waar we voor staan. Hij betwijfelt of we hiertoe in staat zijn: „Kunnen we nog wel buigen voor wat ons overstijgt?” Is dat dan mijn 92-jarige moeder die moet buigen? Moet zij boeten voor de excessen van onze levensstijl? Hoe leg ik dat aan haar uit?

Reactie Denys (2)

We zijn met te veel

Wie in de touwen vliegt over de ‘koele’ kijk van Denys op corona ziet over het hoofd dat die de actuele crisis overstijgt. Hij heeft het over onze angst voor sterfelijkheid. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat veel mensen denken dat ook dit virus wel weer even gaat worden opgelost. Het zal niemand zijn ontgaan dat dit planeetje aardig aan zijn taks zit. Zolang we zo blijven leven, zullen er catastrofes blijven komen. We zijn met te veel, dat zet álles onder druk. Hoelang kunnen we die druk aan?

Exitstrategie (1)

Zet immuniteitshotel op

In het artikel van Carola Houtekamer (‘Ik zag de eerste resultaten, en ik dacht: holy fuck, die tijdlijn’, 6/4) wordt een aantal scenario’s aangestipt om zo snel mogelijk weer naar een ‘normale’ (pre-corona)situatie te komen. Echter, de scenario’s „zijn allemaal zeer moeilijk te handhaven, maatschappelijk ontwrichtend, duur en tijdrovend”, en nemen één of twee jaar in beslag. Een niet besproken scenario is het volgende: versneld groepsimmuniteit bereiken door moedwillig vrijwilligers te besmetten uit de laag-risicogroep. Dit zou kunnen gebeuren in nieuw op te zetten ‘immuniteitscentra’ (lege hotels?) waar zij vervolgens twee tot drie weken in quarantaine kunnen verblijven. In nabijgelegen ziekenhuizen wordt IC-capaciteit gereserveerd voor de enkeling bij wie toch ernstige ziekteverschijnselen optreden. Ikzelf (man, 59 jaar, gezond) zou mij bij zo’n centrum aanmelden. Waar kan ik boeken?

Exitstrategie (2)

Verplicht mondkapjes

Een eenvoudig raadsel: welke van de volgende maatregelen maakt normalisatie van het sociale, maatschappelijke en economische leven onmogelijk: a) afstand houden, b) handen wassen, of c) mondkapjes dragen? Afstand houden is als noodmaatregel beperkt houdbaar. Het is de hoogste tijd voor een nieuwe tijdelijke verordening: het verplichten van mondkapjes in duidelijk omschreven situaties. De regering moet per direct stappen nemen om dit te faciliteren door de productie op gang te brengen van grote hoeveelheden deugdelijke, ‘chirurgische’ mondkapjes, met keurmerk en handleiding voor hygiënisch gebruik. De bijbehorende voorlichtingscampagne spreekt voor zich.


medisch specialist